Podążając zachodnim wybrzeżem Wielkiej Brytanii...

Świecie szeroki

świecie cudowny..

Zachwycasz, czarujesz..
Omamiasz swoim urokiem, niczym czarodziej księżycową porą..

W pajęczynie splotów niekończących się wzgórz, rzek i poszarpanych klifów -

- rodzi się piękno nieokiełzanej urody..

Lot do Barcelony z przyczyn wszystkim znany - niestety został odwołany..

Tym niemniej nasze pragnienie odbycia podróży, dosięgło zenitu, dlatego też zmieniwszy bardzo szybko plany, spakowawszy sprzęt biwakowy - wyruszyliśmy w drogę..

Od dawna planowaliśmy podróż dookoła Wielkiej Brytanii, niestety brak czasu, ciągle odwlekał ów pomysł.. aż tu nagle proszę!!

Przyznaję, iż ogromnie cieszyłam się na nasz wyjazd do Barcelony - tym bardziej, iż miała to być niespodzianka urodzinowa dla Damiana mamy - niestety, niespodziewana erupcja wulkanu, skutecznie pokrzyżowała nasze plany..

Miejmy nadzieję, w niedalekiej przyszłości uda nam się naszą niespodziankę zrealizować - choć, niespodzianką już niestety nie będzie :(

W ogromnym skrócie - zważywszy na fakt, iż zdjęć przybyło w zatrważającej ilości - zaledwie kilkanaście wybrałam, aby raz jeszcze przemierzyć i z Wami podzielić się tym co zachwyca mą duszę nieustannie..

Szlak którym podążaliśmy, początkowo prowadził przez niekończące się góry, niezwykle urokliwej części Szkocji - Bordersy - zawsze kiedy wyruszamy w kierunku południowej części kraju - mamy możliwość zasmakowania pewnej niepowtarzalnej aury, jaka panuje w tym malowniczym miejscu.

Porośnięte trawą tudzież wszech obecnymi wrzosami wzgórza, liczne strumyki nad którymi pochylają się skrłowaciałe drzewa, lasy przesycone soczystą zielenią rodzących się listków - tworzą mozaikę niebywale pięknej krainy.

Szkocja w zdecydowanie większej swej części jest krajem górzystym - niezwykłym doprawdy zważywszy na fakt, iż przemierzając dzień cały, najdalsze zakątki bezludnych bezdroży - pozwala unieść skrzydła wyobraźni, niczym ptak przemierzający odległe krainy.. poczucie wolności i totalnego zespolenia z otaczającą przyrodą - bezgranicznie wypełniają zarówno serce jak i duszę człowieka!

Po drodze mijamy stare kamienne i drewniane domy, wiekowe mosty.. a każdego dnia o poranku budzą nas, to: małe owieczki, kozy, śpiew ptaków, fale wzburzonego morza, tudzież szum płynącego nieopodal potoku..

Wąskimi, niebywale stromymi drogami podążaliśmy to w dół, to w górę - nierzadko napawając się błękitem morza, które splata swe wody z wodami oceanu..

Walia - zielona kraina - zaskoczyła nas totalnie odmiennym językiem, o którym słyszeliśmy, jednak nie sądziliśmy, iż różni się tak bardzo..

O poranku pełnym słońca, ciepłych powiewów wiatru muskających delikatnie nasze twarze wraz z pachnącą kawą oraz smakowitymi mufinkami - witaliśmy każdy kolejny dzień, niczym największy dar..

..a kiedy wieczorem dotarliśmy do pierwszych klifów poszarganych przez minione wieki, wzburzonymi falami oceanu - spełniały się kolejne okruchy marzeń - tworząc układankę wielkiej szczęśliwości..

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie, a dla sympatyków celtyckich dźwięków - odrobina muzyki!

Kiedy kończy się nocny dyżur..

"Każda gwiazda - i każdy człowiek - ma swą przestrzeń i specyficzne cechy.

Istnieją gwiazdy zielone, żółte, niebieskie, białe, komety, meteory i meteoryty, mgławice i pierścienie.
To, co z Ziemi wygląda jak jednakowe punkty,
w rzeczywistości składa się z milionów rozmaitych elementów, rozproszonych
w przestrzeni niepojętej dla ludzkiego umysłu."

- Paulo Coelho

..Rodzi się mroźny, jednakże jasny poranek!

Gwiazdy zanikają w milczącej wędrówce, ustępując miejsca promieniom wschodzącego słońca..

O 5 nad ranem po godzinnej przerwie, zbudziły mnie świergoczące ptaki.

Chwila przesycona radosnym entuzjazmem!

Bardzo polubiłam moje szpitalne nocki - kończąc pracę, witam świat, budzący się do życia, niespiesznym rytmem..

Powolnym krokiem opuszczam park przynależący do naszego szpitala, rozkoszując się świeżością porannego powietrza - orzeźwiająca przestrzeń wypełnia me źrenice, wybudzając resztki sennych mar..

Z przyjemnością przyglądam się mijanym ogrodom, delikatnym płatkom kwitnących już drzew..a po dojściu do ulicy Morningside - niczym zgłodniały przechodzień, napawam się rozkosznie wystawami małych sklepików..

Lubię miejsca, które przenoszą mnie niemalże namacalnie w cynamonowy świat B. Schultza - pokusa zarówno dla zmysłów wzroku, węchu, jak i smaku.. jednak zważywszy na wczesną porę dnia - przede wszystkim wzroku!

Tym niemniej, sam widok apetycznie wyglądających zza szyby, świeżo pieczonych bochenków chleba, najróżniejszych ciast, tart oraz innych smakowitości; małych flakoników wypełnionych tajemniczą miksturą w mijanej aptece; nici, różnokolorowych guzików, tasiemek.. oraz przede wszystkim moich ulubionych czekoladek, kusząco wyglądających z niestety nieczynnej jeszcze Chocolate tree - wszystko to sprawia, iż przenoszę się w świat kolonialnej egzotyki.

Pokusa pozostania w tym wielowymiarowym świecie, staje się niezwykle silna - postanawiam zatem zatrzymać się w pobliskiej kawiarni, aby przy treściwym kubku gorącego cappuccino - ogrzać zziębnięte już wystarczajaco mocno dłonie.

Pozwalam sobie na odrobinę słodkiej rozkoszy - do kawy zamawiam niebiańsko - pysznego mufinka o nadzieniu jagodowym..

Jego aksamitny smak rozpływa się w ustach, pozostawiając poczucie cudownej słodyczy w której mieści się zapach lasu jak i obietnica lata...

Dźwięki muzyki przenikają mój umysł, wprawiając mnie w nastrój upojnej wyjątkowości!

Przechodzący ludzie spieszą zapewne w kierunku pracy - ja wschłuchana w szepty poszczególnych instrumentów - wypełniam nimi przestrzeń mojego cichego jestestwa...

Pięknego dnia, pełnego słońca i radości Wam wszystkim życzę!!!

"To tu, to tam.."

Jasny, słoneczny dzień..

Po tygodniu ciężkim jak wór kamieni, w końcu mogłam wybrać się na długi spacer. Nie kryję, iż był mi on potrzebny jak woda zbłąkanemu na pustyni wędrowcy..

Z dala od minionej tragedii (która niewątpliwie przede wszystkim jest trudna i bolesna dla najbliższych rodzin), dla mnie przede wszystkim jest to bolesna tragedia, która dotknęła ludzi pełnych życia.

Niestety w tragicznym zbiegu okoliczności zginęło tak wiele ważnych osób dla naszego narodu -pożegnaliśmy jednak przede wszystkim ludzi, którzy podobnie jak my mieli rodziny, przyjaciół..

Wierzę, że pozostaną głęboko w sercach tych wszystkich, którzy byli im bliscy.. podobnie jak ofiary kolejnych trzęsień ziemi, najróżniejszych katastrof, czy też osób, które umierają na nieuleczalne choroby..
Cóż możemy uczynić wobec wszechobecnego cierpienia?
- uszanować ból cierpiących i w ciszy pozostać tymi, którzy są blisko...??

Pomimo bólu, życie toczy się dalej.. słońce wschodzi o poranku, ptaki śpiewają każdego dnia jednakowoż jak każdego innego.. wybucha wulkan, który paraliżuje loty tyluż samolotów - ciągle czekamy na wiadomość, czy nasz poniedziałkowy lot do Barcelony nie zostanie przypadkiem odwołany...
.. mały gołąb znów przylatuje z krótkimi wizytami, w nadziei uwicia sobie gniazdka wśród moich balkonowych roślinek... a z pieca unosi się aromat pieczonej szarlotki...

W drodze do miasta, odwiedzam okoliczne parki. Zatrzymuję się na dłuższą chwilę w parku Inverleith.. lubię siadać w tym miejscu na jednej z ławek spoglądając na przemian: to na pływające po stawie łabędzie, biegające dzieci radośnie brykające wsród zielonych traw, czy też na oddalony zamek królewski spowity jasną poświatą, w cichej dystynkcji spoglądający na rozpościerające się dookoła kamienice..
..na wciąż pięknie kwitnące żonkile, jak i płynące po niebie obłoki.

Pomimo Waszych codziennych spraw i obowiązków - mam nadzieję, że wybierzecie się ze mną na ten krótki, słoneczny spacer! :)

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie!!!