Spreading wings..

"I long to be an angel that can hold you in your sleep.

to wrap my wings around you"

O poranku, wyruszyłam w krótką podróż ..

Słońce nieśmiało spoglądało zza chmur, a nasza parkowa para łabędzi w ciszy celebrowała czas oczekiwania.

"Pary, które dobierają się już jesienią dochowują sobie wierności. Po zanurzeniu szyi w wodzie prostują się przyciskając piersiami. Oboje na początku wiosny obierają swoje terytorium, którego samiec gwałtownie broni. Odstrasza intruzów groźną postawą z wyciągniętą głową do tyłu i podniesionymi skrzydłami. Jednocześnie rzuca się naprzód odbijając się od powierzchni wody lub ziemi obiema łapami." (Wikipedia)

Lubię zatrzymywać się nieopodal ich gniazda..tym razem jednak, z niepokojem spoglądam, na zatopioną w milczeniu łabędzicę. Kiedy w minionym roku, ich gniazdo zostało oszabrowane przez nieznanego sprawcę, łabędzica wiernie wysiadywała puste już miejsce..a w chwili, kiedy samotnie pływały po niewielkim stawie, wizerunek ich zdawał się przypominać mi kwitesencję smutku i niewypowiedzianego bólu..

Dzisiejszego poranka, po raz pierwszy widziałam, jak nasz piękny łabędź walczy o swoje terytorium, niczym ojciec, walczący o swoje nienarodzone jeszcze dzieci..

W chwili, kiedy nieliczny o tej porze dnia spacerowicz wraz ze swym psem, przechodził nieopodal gniazda, łabędź rozpostarwszy swoje skrzydlate ramiona, nastroszył się niczym waleczny rycerz. Wydając z siebie wojowniczy odgłos, wyraźnie dał do zrozumienia, kto w tym miejscu jest panem.

Kiedy intruz oddalił się, uspokojony ptak opłynął kilkakrotnie staw, po czym z gracją powrócił do swojej łabędzicy...

Być może jestem zbyt sentymentalna i pozbawiona realnej oceny rzeczywistości, pomyślałam jednak, iż obraz którym zostałam dziś uraczona, przywołuje pragnienia o których nie mówimy, a jednak w większości z nas drzemią ukrycie.

 Bo czyż nie chcielibyśmy aby był przy nas człowiek, który dba o nas i wiernie broni, kiedy tej obrony potrzebujemy? Jest zawsze po naszej stronie i z miłością rozkłada swoje skrzydła, niczym skrzydła anioła, kiedy w ciszy zatapiamy się mrokach snu... 

refleksy odbijającej się rzeczywistości...

Mam nadzieję, iż niedzielne popołudnie mija Wam w atmosferze przepojonej promieniami słońca...
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za Waszą obecność tutaj. 

Powrót do przeszłości...

"Przecież istnieje to nie rzeczone, to Słowo nie wysłuchane, Słowo bez kształtu słownego

Słowo wewnątrz świata i dla świata."

- Cyprian Kamil Norwid 

Nasza rzeczywistość to słowa nieposkładane, to myśli nieujawnione, to wiersze i długie powieści..

sekrety ubrane w słowa, historie spisane przez wieszczy..

Gdyby nie słowa, o ile ubożsi bylibyśmy w swej rzeczywistości, splątani w codziennej walce o byt, o godne poczucie istnienia..

Obrazy zamknięte w kadrze, czyż nie są słowami? myślą powracającą do przeszłości..

Czesław Niemen pisał:

"W wieczystym migotaniu zdarzeń

wędrując w czasie nieskończenie

znalazłem się u progu marzeń

przed labiryntem przeznaczenia"

Codzienność nasza wypełniona marzeniami, obawami, skrawkami szczęścia, które przy odrobinie chęci, możemy ułożyć w piękną mozaikę szczęśliwości.. jednocześnie przeszłość pozwala spojrzeć z dystansem na to co przerasta nas w chwilach zwątpienia, trudności..

Przeszłość to skarbnica,

do której warto zaglądać, choćby po to aby przypomnieć sobie nasze korzenie, dotknąć tego co stanowi niepowtarzalną istotę człowieczeństwa.. odkurzyć zakamarki, które stanowią nadal perełki zatopione w głębinach cywilizacji.

W miniony czwartek zakończyliśmy nasz kolejny projekt, tym razem związany właśnie z powrotem do zamierzchłych czasów, do lat naszego dzieciństwa.

W związku powyższym odwiedziliśmy również wspominany tutaj przeze mnie już wcześniej - Lauriston Castle, położony nieopodal Cramond, zaledwie 3 mile od centrum Edinburgha.

Przyznam, iż wielokrotnie przybywałam tutaj, aby zanurzyć się w ciszy otaczającego zamek parku..z pięknym widokiem na wyspę Cramond. Jednakże do tej pory nie udało mi się zwiedzić zamku od środka, który co prawda można w większej części zwiedzić, jednakże oprócz weekendu, należy na owo zwiedzanie, uprzednio się umówić.  Tym bardziej ucieszył mnie fakt, iż zobaczę wnętrze, kryjące wiele ciekawych zakamarków.

Byli mieszkańcy zamku, byli ludźmi, którzy kochając sztukę, podróże.. oraz dobrą kuchnię (z naciskiem na kuchnię!;) stworzyli bogatą kolekcję mebli, książek, obrazów, tkanin..

Ja osobiście zatrzymałam w pamięci, kilka miejsc..

Jadalnia! Miejsce, które ponoć zajmowało główną przestrzeń życiową ówczesnych właścicieli - bowiem, oznaką bogactwa, było właśnie jedzenie. Dlatego liczne posiłki, biesiady z przyjaciółmi miały miejsce właśnie tutaj. Poczynając od śniadania, drugiego śniadania.. lunchu, podwieczorku kończąc na obfitej kolacji..

..cóż, któżby pogardził posiłkiem, przy takiej zastawie...

W tym miejscu, jednak zakochałam się...

Bogata w liczne księgi biblioteka.. wraz z takim biurkiem, gdzie rodzące się myśli, spostrzerzenia, słowa napływające z oddali, w ciszy i skupieniu przenosić można na kartki czerpanego papieru...

A do tego z takim widokiem zza okna...

To tutaj w zamku, 21 maja odbędzie się nasza wystawa, która trwać będzie 2 tygodnie.. ekscytujące doświadczenie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż nasze poczynania artystyczne, to niemalże jak raczkowanie dziecka... to pierwsze chwile radości ale i niepewności...

Tym niemniej, prace już skończone.. z delikatną dozą niepewności, czekają na zbliżającą się dużymi krokami wystawę..

Moje prace, to powrót sentymentalny do miejsc mojego dzieciństwa.. przeniesienione na tkaninę kadry, poszarpane i spłowiałe, niczym minione już wspomnienia.. jednak nadal żywe i tchnące  nutką rozrzewnienia...

Na zakończenie nie potrafię się oprzeć, aby zacytować cały wiersz Czesława Niemena..

"Spojrzenie za siebie"

W wiecznym migotaniu zdarzeń

wędrując w czasie nieskończenie

znalazłem się u progu marzeń

przed labiryntem przeznaczenia

Aż wszedłem do Świątyni Ciała

przez Boga w drzwi otwarte

na Jego cześć na Chwałę

Ludzkości rozpocząłem kartę

i miałem być w skromności piękny

upiększać wszystkie miejsca sobą

lecz gdy za siebie spojrzę

                              jęknę

tak brzydką stałem się osobą

jak bezrozumny pasterz na pastwiskach

pasając niezliczone bydła

zdeptałem traw dywany na klepiska

aż Anioł-Stróż opuścił skrzydła

I spadłem z tryumfalnym wież patosu

misteria intryg tylko knując

fanfaron zabłąkany pył Kosmosu

oszpecam się cywilizując

I szaleństw już zatrzymać niepodobna

gigantokleptomanii świata

jak żadnej z epok co sposobna

tresować dzieje trzaskiem bata

Więc tęskno mi do Ponadwiecznych

do tych potomków Adamowych

którzy pod stropem Drogi Mlecznej

pokorni

piękne schylą głowy

...Kilku chwil zadumy Wam życzę, w to niedzielne popołudnie.

Pozdrawiam serdecznie. 

Dobrze będzie nam jak w niebie...

...

Z pośpiechem opuszczam  centrum miasta.. turyści pragnący zobaczyć stolicę Szkocji, tłoczą się w cichych zakamarkach, próbując ominąć boleśnie rozkopane ulice samego centrum Edynburga.. zresztą nie tylko, prace remontowe związane z projektem - tramwaj - dotarły niemalże wszędzie, aby dojechać samochodem w miejsce przeznaczenia, nierzadko należy poświęcić dodatkowe 30 min.. szkoda, niebawem wakacje a rozkopane ulice raczej napawają trwogą i frustracją..

Dlatego wsiadam w pociąg, gdzie w nieznanym mi kierunku, podążam ku cichym bezdrożom.. ku dawnej stolicy kraju.

Dunfermline -  tak brzmi nazwa dawnej stolicy Szkocji. Co prawda dawne to czasy,  bowiem miało to miejsce do roku 1603, jednak miejscowość nadal tętni życiem, a jej urok sprawia, iż pragnie się tam zatrzymać przez dłuższą chwilę, by poczuć odrobinę historii kryjącej się w starych murach kamieniczek, spacerując wzdłuż wąskich, brukowanych uliczek.. a kiedy trafimy tutaj w sobotni dzień, zapachy unoszące się z miejscowego targu, zniewalają zmysły..

 

Tym razem jednak dzień  spędzam wraz z moją znajomą, początkowo nad brzegiem wód Forth, skąd rozciągająca się panorama, prowadząca  ku miastu Edynburg, dawno nie widzianego z takiej perspektywy. Co ciekawe, gdyby dobrze wytężyć wzrok, dokładnie z tego miejsca, można dostrzec budynki, w których mieszkam. :)



 

 

Popołudnie, choć słoneczne, nadal jednak zimne, do tego stopnia, iż nasza wędrówka szybko zakończyła się w domu, na ciepłej herbacie a następnie rozgrzewającej wnętrze zupie... zatapiając zmysły w tkaninach, kartkach niezliczonych książek oblegających zakamarki mieszkania mojej znajomej...oraz rozmowach o życiu, które zdaje się dużo łatwiejsze, jeśli tuż obok nas jest serce pełne życzliwości..

...a za oknem, pejzaże, niczym słoneczny obraz artysty uwodził i przyciągał wzrok zmieniającą się połacią nieba....

 

Przemierzając pociągiem na drugą stronę zatoki, moje myśli podążają ku temu co kryje się po drugiej stronie tej spektakularnej scenerii... może gdzieś czeka nas odrobina magii do odkrycia..

 

Pięknego dnia Wam życzę...

...a Czesław i Jego muzyka unoszą mnie w świat zdawałoby się dawno zapomniany.. jakże pięknie jednak przypomniany..

 

"....Piosenka partyzancka z przełomu 1942–1943. W okupowany kraj popłynęła z Lubelszczyzny. Do dzisiaj nie ustalono twórcy tych niezwykle pięknych strof i oryginalnej melodii. Domniemane autorstwo przypisywane bywa Stanisławowi Magierskiemu (1904–1957) z Lublina, Bronisławowi Królowi (1916) z lwowskiej grupy poetyckiej „Żagiew” i Krystynie Krahelskiej (1914–1944)"