...cynamonowo - jaśminowo..

W poświątecznym zgiełku.. odrobina wiosny.

2012-01-10T01:00:00.000-01:00

Piernik dawno zjedzony, lampki oraz ozdoby pochowane.. zima odeszła wydawałoby się bezpowrotnie.

Na chodnikach zasuszone iglaki, które przez kilkanaście dni królowały w wielu domach, dziś spoglądają smutnie niczym zranione dziecię.. u nas nadal małe gałązki igliwia przypominają o minionych świętach.. to już ostatnie chwile które odwlekam pomimo dzisiejszej pogody, która zdecydowanie bliższa wiośnie, aniżeli zimowej aurze.

Pełen słońca dzień, nastroił pozytywnie najskrytszy zakamarek mej duszy.

Popołudniowa przerwa w collegu, stała się przyjemnym pretekstem na spacer do pobliskiego parku..

Jasne promienie słońca odbijające się w delikatnie poruszanej przez wiatr wodzie.. ptactwo wszelakie, błogo rozkoszujące się otulającym ciepłem oraz jasne obłoki na tle błękitnego nieba... chwila warta zatrzymania.

Ostatnie poświąteczne kadry..

..oraz Mocca wylegująca się na kanapie.

W październiku powróciłam do moich ulubionych zajęć z gliny. Niestety z powodu niespodziewanej kontuzji palca, nie udało mi się skorzystać z wszystkich zajęć, tym niemniej zdołałam wykonać kilka drobnych prac, które zasiliły moje świąteczne podarki. Cóż udało mi się sfotografować zaledwie jedną rzecz - potencjalną misę ozdobną, którą zapragnęłam wykonać łącząc poszczególne listki. Niestety jeszcze przed wypaleniem, misa niedostatecznie sklejona "rozproszyła" się na 4 części. Mimo wszystko jednak, wypalona stanowi ciekawy uboczny efekt mojej przygody z gliną.

Na zakończenie, polecam Wam wędrówkę niecodzienną - fascynujące prace Jason deCaires Taylor, Sami zobaczcie..

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie!

Dzień, w którym kończy się coś, by narodzić się mogło nowe...

2012-01-02T12:13:00.000-01:00

Otulam się zielonym szalem, przyjemnie ciepłym i przypominającym o chwilach spędzonych z bliskimi.

To już siedem lat, odkąd w oddalonej od mojego domu Szkocji żyję i na przemian doznaję pięknych i trudnych chwil.. żyję w słońcu i strugach deszczu, tęskniąc za najbliższymi, przyjaciółmi, ale i ciesząc się tymi, którzy stali się częścią mego życia.. jakże bliscy właśnie tutaj, w miejscu w którym jest mój nowy dom.. choć zapewne będzie ich jeszcze kilka..

Jestem odwiecznym tułaczem, choć pragnę niczym ptasia mama, ciepłego gniazda.

Kiedy nad ranem, jasne słońce wita kolejny dzień, a wiatr wiejący z północy nawołuje do odwiecznej włóczęgi.. rodzi się moja tęsknota. Tęsknota trawiąca serce niczym dojrzewające wino.

Czasem rodzi się we mnie poczucie, iż utkana jestem cała z tęsknoty, aż trudno objąć rozmiar rodzących się wraz z nią uczuć.. czyż ubrać nią ciche milczenie, czy też posłać w bezmiar wszechświata słowa zawierające smutek serca i pragnienie życia w świecie w którym miłość w najprostszej swej formie otula nas każdego dnia.. Miłość czuła i pełna zrozumienia. pozbawiona krzywdzącej zawiści i braku empatii.

Pogrążona w zmęczeniu, pożegnałam stary rok przytulona do poduszki. Dzień spędzony w szpitalu, zbliżył mnie do głębin najskrytszych rozważań.. niemalże przy każdym pacjencie, doszukiwałam się treści które mogłyby napełnić mą duszę przesłaniem, mądrością.. dającą siłę na dalszą wędrówkę.

Nie jest to łatwa mądrość, bowiem świadomość nieuchronnego końca, napawa smutną aurą wypełniającą zakamarki duszy.. a mimo to, był to szczególny czas. Podczas przerwy, nagle rozmowa pomiędzy trzema dojrzałymi kobietami, przybrała wymiar głębokiej refleksji nad życiem, przemijaniem i wielką niewiadomą jaka czeka nas po przekroczeniu granicy życia. Niewątpliwie to miejsce w którym pracujemy, nakłania do takich właśnie myśli.. jednakże nigdy tak naprawdę nie słyszałam tutaj tak wielu pytań i prób odpowiedzi związanych z życiem.

Jak często zaglądamy w głąb naszej duszy? Codzienność oswaja nas wkładając do głowy prawdy nieprawdziwe.. zwinnie i bezwiednie czaruje urokiem kolorowych świateł ..a dusza w ciszy odchodzi tam, gdzie nie dobiega dźwięk zbyt głośnej muzyki..

Od Damiana mamy otrzymałam w prezencie najnowszą książkę naszej znajomej, osoby z którą rozmowa o duszy jest czymś wyjątkowym i bolesnym jednocześnie. Jej dbałość o duszę porusza i nakłania do słuchania samego siebie..

"Każdego dnia warto, abym dziękowała Bogu za to, że nie mieli mnie w tym szalonym młynie.

Piszę długopisem w zeszycie.

Słyszę grecką muzykę.

Patrzę na śpiącego kota i na zdjęcie maleńkiej mnie

w objęciach Ojca.

Biją popołudniowe dzwony.

Perłowe chmurki płyną po niebie.

Moje wszystkie potrzeby są zaspokojone.

I obym ich nie myliła z kaprysami, powinnościami i obiektywnymi standardami."

A ja... również piszę długopisem w swoich rozlicznych zeszytach, zapisując myśli niepoukładane..

piekę piernika litewskiego i gotuję barszcz wigilijny,

czasem wylepiam gliniane anioły, choć wolę przyglądać się tym realnym, które towarzyszą mi w mojej codzienności.

Zasypiam z Moccą układającą się niczym kłębek wełny, na moich nogach.. jej specyficzny wyraz przywiązania i przynależności, które napawa ciepłym rozczuleniem..

W szpitalu, przyjmuję uścisk osiemdziesięcioletniego Joe tuż o poranku, a Jego słoneczny uśmiech kryję głęboko w sercu, aby rozświetlił pozostałą część dnia.

Nadal czytam książki, dotykając papierowych kartek i chodzę do teatru aby zachwycić duszę tańcem., śpiewem i muzyką..

Cieszy mnie widok nadal kwitnącej pelargonii, którą otrzymałam minionej wiosny od Michała i Gosi i pomimo, iż zimowe wiatry wytarmosiły jej czuprynę niemiłosiernie - przypomina o słonecznych dniach minionego lata..

Spoglądam w niebo i jeżdżę na rowerze, pozwalając wiatru by czochrał swawolnie moje włosy..

Z uwagą wsłuchuję się zarówno w słowa 5 letniego chłopca, który zdradza mi swoje tajemnice, jak i słowa 90 kilku- letniej kobiety, która przeżyła tak wiele.. a dziś pragnie przytulić mnie do serca, choć jak twierdzi, nie przytula każdego..

Tak wiele wyróżnień i wyjątkowych darów, jakimi obdarza mnie życie..

Tak wiele powodów by dziękować za nie każdego dnia.

Nieustanne pożegnania, towarzyszą nam zawsze.. Ostatnia wycieczka w starym roku, zawiodła nas w miejsce pełne uroku a jednocześnie napawające trwogą.. fale wzburzonego morza rozbijające się o poszargane skały - St Abbes - i tutaj zetknęliśmy się z nieuchronnością rozstania - małe figurki symbolizują rodziny zaginionych rybaków, których w 1881 roku zabrał wielki sztorm.

Wczorajszego wieczoru odwiedzili mnie przyjaciele - słodkie daktyle, które przywołały wspomnienia z Maroka - to prezent, który podarowała mi Natalie, to taki tutejszy zwyczaj, aby podarować drobny upominek pierwszej osobie, którą odwiedza się w pierwszy dzień roku..

Niechaj nigdy nie zabraknie w Waszym życiu słodkich daktyli - przyjaciół i bliskich, którzy z miłością obejmują Was w chwilach, kiedy tylko wy i dobry anioł wie, że właśnie tego Wam potrzeba.

Niechaj nigdy nie zabraknie w Waszym życiu ludzi, którzy będą pragnęli powierzyć Wam swoje myśli - jak i tych, którzy wysłuchają Was zawsze kiedy Wasza dusza potrzebuje zrozumienia.

Niechaj nigdy nie zabraknie w Waszym życiu osób, z którymi możecie dzielić się swoimi radościami i smutkami.. usiąść i po prostu być...

Ja z głębi serca dziękuję właśnie za Nich, bez względu na to gdzie są..

Niechaj rodzący się Nowy Rok, będzie dla Was dobry i wyjątkowy..

Niechaj cieszą Was zarówno rzeczy małe jak i te wielkie..

podróże dalekie i te na drugą stronę Waszego miasta, wioski.. zawsze gdzieś kryje się coś niezwykłego - wystarczy abyśmy nauczyli się spoglądać oczyma duszy.

Ściskam Was bardzo mocno...

Merry Christmas..

2011-12-24T22:33:00.002-01:00

Drodzy przyjaciele i bratnie dusze!

Czas Świąt ogarnął nas już swymi ramionami..

Czas, który nakłania na chwilę zadumy, refleksję, pozwala nam dzielić się radością wspólnego bycia... niechaj każdy z Was spędzi ten szczególny czas w gronie najbliższych.. myślą, sercem, jakkolwiek..

Pięknych, radosnych Świąt Wam życzę

oraz miłości, miłości i raz jeszcze miłości!

Niechaj anioł, który czuwa nad każdym z Was,

ogarnie swymi ramionami,

śląc poczucie bezpieczeństwa, ciepła i wiary w dobro!

I'm Wishing You a Wonderful Christmas!

Dziękuję Wam wszystkim za nieustanną obecność!

Londyn jesienno - galerniany..

2011-12-05T14:59:00.000-01:00

W Edinburghu spadł pierwszy śnieg.. w każdym razie w okolicach naszego szpitala, wczorajszego dnia zawirowały białe płatki, sprawiając, iż szare połacie trawy, przeistoczyły się w biały kobierzec, a drzewa przyodziały białe kubraki.. Święta coraz bliżej, ulice wystrojone, świecące, migocące.. ja niestety nadal w jesiennym nastroju, choć czekam z niecierpliwością na przerwę pachnącą igliwiem, piernikiem.. atmosferą, która przypomina dzieciństwo..

Dziś jednak, dla przekory, powracam do słonecznego - okraszonego rudością i pomarańczem Londynu.. wraz z posmakiem..choć może przede wszystkim, atmosferą odwiedzonych galerii.

V&A

Muzeum Victorii i Alberta, pragnęłam odwiedzić dawno temu, niestety nasze poprzednie krótkie wizyty w Londynie, nigdy na to nie pozwoliły. Tym razem był to pierwszy punkt naszej wyprawy.

Biorąc pod uwagę, iż większość naszej grupy stanowili studenci z kierunku projektowanie kostiumów - głównym naszym celem było zwiedzanie sal z kostiumami teatralnymi oraz biżuterią, mieliśmy jednak do dyspozycji również wolny czas, dzięki czemu ja mogłam nacieszyć oczy i duszę w sali, w której głównie królowały rzeźby Rodina.

Kolejnego dnia między innymi odwiedziliśmy targ staroci, na którym wśród wielu kolorowych drobiazgów, pięknych starych koronek : ) książek, zdjęć, plakatów.. uroczych buteleczek.. zauroczyła mnie rzeźba przywieziona z Kongo..

..krótkie sceny uliczne.

..oraz kolejna wizyta w jednej z londyńskich galerii.

A w czwartkowy wieczór wraz z kilkoma osobami z grupy wybraliśmy się do Opery Narodowej. Piękna muzyka i wzruszająca historia - Manon. Przyznam, iż nigdy wcześniej nie słyszałam o tymże balecie, jednak i tym razem uroniłam łzę pod wpływem wyjątkowej atmosfery i magii zarówno samego spektaklu, jak i miejsca, w którym dane mi było spędzić mój urodzinowy wieczór.

Na zakończenie - Uliczki Paryża.. obietnica kolejnego wyjazdu..

Pozdrawiam Was gorąco i życzę wieczoru nasyconego spokojem i serdecznością..

"..beaten upon and buffeted by all the winds of heaven."

2011-12-02T00:03:00.000-01:00

"As so often in Scotland the sun travelled

dyke over dyke, burning dead grass golden and ending,

after a wallow of foothills, on one brown summit;

that flared its moment, too, and was gone."

- G.F. Dutton, Camp One,

Spiętrzona woda, rozpryskuje białe pióropusze..

niecierpliwie i groźnie niczym rozszalałe lwy..

gna w szaleńczym tempie nie bacząc na pochylone nad nią

zziębnięte konary drzew..

Po czym zmęczona opada bezwiednie, rozciągając ramiona

ponad słomiane łąki i pola...

Taką Szkocję ujrzałam podczas naszej wczorajszej wycieczki.. dawno nie podróżowaliśmy po tutejszych bezdrożach, a ponieważ w całym kraju wczoraj panowały strajki, w związku z powyższym nasze zajęcia zostały odwołane, zatem postanowiliśmy wykorzystać ów dzień na krótką podróż.

Zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Edinburgha, zaskoczył nas jakże wysoki poziom wody.. pola i łąki pozalewane, bezlistne drzewa smutno stojące w zimnej topieli.. smutny obrazek napawający chwilami trwogą..

Jeszcze w domu, zaplanowaliśmy wejście na 10-ty pod względem wysokości szczyt Szkocji Ben Lawers(1214m npm). Niestety, pokonaliśmy długą krętą drogę wśród ośnieżonych szczytów, aby w końcu dojść do wniosku, iż w dziwny, niezrozumiały sposób zarówno parking, jak i punkt informacyjny, który pamiętaliśmy sprzed 3 lat.. najzwyczajniej zniknął!

Po drodze spotkaliśmy tylko koparki, które dzielnie walczyły z żywiołem.. a raczej mężni panowie, bowiem pogoda zdecydowanie, nie rozpieszczała wczorajszego dnia.. choć kilkakrotnie pojawiały się jasne prześwity słońca, wraz z malowniczą tęczą na błękitnym, przez kilkanaście minut niebie..

.. zauroczył nas zimowy krajobraz, który przywołał wspomnienia naszych minionych, zimowych wędrówek..

Tym razem jednak, pozostawiliśmy poza sobą białe przestrzenie, by podążyć w kierunku niewielkiego, jednak malowniczego wodospadu Acharn.

Wodospad Acharn, to kręta wstęga, wijąca się wśród omszałych skał..opadająca z łoskotem w dół wyżłobionego koryta rzeki, spowalniającej swój bieg, to znów zmieniającej się w szalejące kaskady spienionej wody..

Pomimo wiatru i deszczu, był to piękny dzień..

A jeśłi macie ochotę na dłuższą wędrówkę po malowniczej Szkocji.. zapraszam na "jazdę bez trzymanki" z Danny MacAskill. : )

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i pięknych snów dziś życzę!!!

Kaszmirowy świat..

2011-11-23T23:42:00.001-01:00

godziny jak wrzeciono

przesuwają się po szpuli życia..

zaplatają skrawki codzienności

w pajęczynę zdarzeń

milczące i nieuchwytne

i znów jestem pomiędzy błękitem

a zorzą

słońcem i deszczem

dotykiem dłoni

i słów kojących duszę..

Tydzień temu, wraz z moją grupą odwiedziliśmy jedną z najstarszych tkalni w Szkockich Bordersach.

Hawick to miejsce, gdzie pomimo upływu lat i zmieniających się technologii, nadal powstają przyjemne w dotyku, jak i najlepszej jakości kaszmirowe dzianiny. Założona w 1874 roku tkalnia, to długoletnia tradycja i dbałość o dobry wizerunek marki.

Wizyta w takim miejscu, to fascynująca podróż umożliwiająca przekroczenie progu zarówno do przeszłości jak i współczesnej krainy, w której z kolorowych nici, powstają różnego rodzaju swetry, które pomimo wysokich cen, nadal znajdują wielu zwolenników, a to choćby zw względu na ich miękkie i delikatne faktury.

Przyglądając się całej produkcji, niezliczonym maszynom, jak i samym pracownikom, którzy cierpliwie łączą poszczególne elementy, w jedną całość - nie dziwi mnie fakt, iż cena jednego kaszmirowego swetra osiąga ponad 100 funtów..

Nie dziwi też fakt, iż wiele tutejszych firm, przeniosło swoją produkcję do Chin, tudzież Bangladeszu, gdzie wyprodukowanie całej serii kaszmirowych swetrów, jest znacznie tańsza, aniżeli tutaj w Szkocji.

Tym niemniej, w odwiedzonej przez nas tkalni nadal trwa produkcja jak za dawnych lat..

Tymczasem dziś...zaledwie kilkanaście maszyn, zdecydowanie odbiegających od tych sprzed minionego stulecia..

Nici i skrawki niedokończonych tkanin, to pokusa nie do odparcia...

Pięknego jesiennego dnia Wam jutro życzę!

Bliżej nieba...

2011-11-12T00:20:00.000-01:00

Unoszę dłonie ku słońcu

powieki przymykam w zachwycie

z wiatrem unoszę się ku niebu

niczym ptak w podniebnym tańcu

o swicie..

...

Wąską drogą pnącą się ku górze Babadag, wspinamy się na szczyt, który niczym wyjęty ze snu obrazek - rozbudza całą plejadę uczuć..

Delikatny dreszcz emocji, oraz piękno obezwładniające moją duszę..

Powolny krok zmieniający się w coraz szybszy bieg.. po czym..

..nade mną niebo, pode mną przepaść..

A dookoła korona majestatycznych szczytów..

wolność i poczucie przynależności do świata przenikającego mnie na wskroś..

Jestem "ptakiem"... niemalże jak w dawnych mych dziecięcych snach..

..lub tych znacznie bardziej realnych, kiedy "Ptasiek" zdominował moim życiem..

Tym razem jednak leciałam naprawdę!

Pięknych snów Wam życzę!!

Ghost town..

2011-11-01T20:43:00.002-01:00

"Tourists don't know where they been,

travellers don't know where they are going"

Drugiego dnia naszego pobytu w Turcji.. pogoda spłatała nam figla - zamiast pięknej słonecznej pogody, z nieba poleciały wielkie krople deszczu..

Wykorzystując okazję wybraliśmy się na pobliski market. Zdjęcia jednak pokażę Wam z Miasta duchów, bowiem tam wybraliśmy się, po wcześniejszych.. obszernych zakupach (czytaj, wszelakie chusty i szale) : )

Kiedy dotarliśmy na miejsce, deszcz z wolna kończyl siąpić z brunatnego nieba, a my zakotwiczyliśmy w przeuroczym zakątku, by skosztować aromatycznej kawy, tuż przed wedrówką ku opuszczonemu miastu.

W tak klimatycznym miejscu, kawa smakowała lepiej aniżeli gdziekolwiek indziej.. Nas jednak czekał spacer, który ze względu na warunki atmosferyczne.. niebo, zalane morzem wibrujących w ostatnich promieniach słońca chmur, wydawał się jeszcze bardziej mistyczny i urokliwy, aniżeli w każy inny, słoneczny dzień.. Ghost Town, to dawne miasto Greków, którzy po inwazji Tureckiej opuścili swoje domostwa, Turcy jednak nigdy nie zamieszkali w opuszczonych budynkach - wybudowali swoje własne zagrody, poniżej stoku.

Muszę przyznać, iż spacer ów, wzbudził we mnie wiele emocji, rodząc jednocześnie obrazy z minionych lat.. jak wyglądalo życie tutejszych mieszkańców? Czy przemieszczali się wąskimi, stromymi uliczkami dźwigajac na plecach wszelakie dobra? A dzieci? Czy biegały beztrosko od domu, do domu goniąc za szczekającym psiakiem?

Wnętrze kościoła.. pomimo wszystko piękne i magiczne..

Wędrując szlakiem prowadzącym w górę zalesionej scieżki, minęliśmy po drodze znak, który informował nas, iż szlak prowadzi do Oludeniz (czyli naszego miejsca noclegowego), a jego dlugość wynosi zaledwie..6 km! W imię nieustraszonego wędrowca : ) postanowiliśmy skosztować, choćby odrobiny wędrówki górskiej...lecz.. i tutaj rozpoczyna się przygoda, która bardzo wymiernie pasuje do wspomnianych przeze mnie na wstępie słów, : ) a które to przeczytałam dziś na ścianie hotelowej (hostelowej) po przybyciu do Londynu..

Nasza wędrówka rozpoczęła się umiarkowanie stromo, jednak przede wszystkim z widokiem na piękne krajobrazy..
Niestety bardzo szybko przekonaliśmy się, iz tamtejszym znakom ufać nie możemy.. gubiliśmy szlak kilkakrotnie pomimo bardzo bacznej uwagi zarówno mojej, jak i Damiana. Świadomość faktu, iż za godzinę nastąpi zupełna ciemność nie przysparzała nam dobrego samopoczucia.. na szczęście udało się i przyznam, iz wszelkie niepokoje zrewanżowały nam widoki, jakich uraczyliśmy w połowie drogi - panorama na błękitną zatokę zapierała dech w piersiach... a kiedy już doszliśmy do szlaku, którym maszerowaliśmy dzień wcześniej, wiedzieliśmy, iż tym razem nocy nie spędzimy, gdzieś pod drzewem.. ale w naszym pokoju hotelowym : )

Pozdrawiam Was serdecznie, tym razem z magicznego w swój, niepowtarzalny sposób Londynu.

Pozorny koniec lata..

2011-10-28T14:46:00.000-01:00

Pozorny, bowiem pomimo przekwitających ostów (ale czyż są one ostami??), Tureckie lato nadal pachnie słoneczną melancholią, dojrzewającymi oliwkami oraz ziołami dopełniającymi leśne aromaty..

Jesienną, deszczową już w Szkocji aurę zamieniliśmy na kilka dni w słoneczne pejzaże Parku Narodowego otulające niewielką miejscowość Oludeniz.

W samym sercu tuż nad cudownie błękitną laguną, rozpościeraliśmy skrzydła dosłownie i w przenośni.. niczym obrazy z minionych snów, unoszeni wiatrem.. muskani promieniami słońca...

...to jednak opowieść na później.. dziś zabieram Was w ciepłe zakątki Turcji, gdzie spędziliśmy bardzo intensywny tydzień, pełen mniej i bardziej nieoczekiwanych przeżyć.. jak zawsze zresztą podczas naszych dalekich i tych bliższych podróży : )

Słów dziś niewiele pozostawiam kochani, bowiem od tygodnia energii u mnie coraz mniej.. wróciliśmy chorzy a ja zmuszona do niespodziewanej głodówki, pozbywam się zbędnych kilogramów.. ale i sił na jakiekolwiek działanie... :( ..cóż, zalecenie lekarza!

Uściski przesyłam w Waszą stronę i mam nadzieję, do zobaczenia niebawem..

Po zapoznaniu się z najbliższą okolicą, dotarliśmy w ukryte, bardzo zaciszne miejsce, gdzie sącząca się powolnie muzyka niemalże wprowadziła nas w stan błogiego letargu..

..a zamówione przeze mnie danie, rozanieliło wygłodniałe podniebienie!

Pychotka, polecam wszystkim! (Turkish Pide: Grilled veggies & pesto)

...po tak zacnym posiłku, nasze stopy podążyły dalszym szlakiem.. na spotkanie z przygodą! :)

Pozdrawiam Was raz jeszcze!

Human Planet..

2011-10-07T10:24:00.000-01:00

"Human Planet is series of stories about how humans

struggle to make a living in virtually every habitat to be found

in the world.."

- Brian Leith

Od czasów internetu, świat zdaje się skurczył, otworzyły się bramy, które pozwalają nam dotrzeć w miejsca o których możemy jedynie marzyć.. jeśli marzymy tak intensywnie, a nasze pragnienia przezwyciężają nasze ograniczenia, możemy spakować plecak i podążać tam, gdzie serce dotarło znacznie wcześniej... Prawdą jednak jest, iż nie każdy z nas może pozwolić sobie na podróże, wyprawy, o których nigdy się nie zapomina.. dlatego pewnie tak chętnie czytamy książki i pozwalamy się wieść przez świat, tym, którzy mieli taką sposobność aby dotrzeć w miejsca, o których nawet nie śniliśmy..

Trudno czasem sobie wyobrazić, jak bardzo ciężkie może być życie w miejscach takich jak pustynia, czy wysokie góry Himalajów, gdzie małe dzieci, aby dotrzeć do szkoły, muszą pokonać kilkadziesiąt kilometrów po oblodzonej rzece, która w chwili pęknięcia lodu, staje się śmiertelnym zagrożeniem.. a noce spędzone w ciemnych grotach, ocieplonych jedynie nielicznym opałem, który udało się zebrać podczas tej siermiężnej drogi, są jedyną kryjówką przez zimnem, jaki towarzyszy ciemnym nocom..

Czasem zastanawiam się, czy można porównywać ciężar i trud z jakim zmaga się człowiek, w różnych zakątkach świata, aby przeżyć godnie lub.. jakkolwiek swoje życie.. aby po prostu przeżyć!!

Nie odwiedziłam tylu krajów ile pragnęłaby tego moja tułacza dusza, jednak widziałam wystarczająco, aby poczuć choć przez krótką chwilę, zarówno życie człowieka żyjącego tuż obok mnie, jak i tych, z odległych rzeczywistości.. oczywiście zobaczyłam zaledwie namiastkę świata, który pomimo wielu niebezpieczeństw, intryguje, zachwyca i woła o to aby go odkryć.. poczuć to co czują Jego mieszkańcy...

Właśnie tego doświadczyłam przez krótką, a jednak wydającą się niekończącą się chwilę, wczorajszego wieczoru, dzięki świetnemu fotografowi Timothy Allen, z którym odbyło się spotkanie na Edinburghskim Uniwersytecie. Polecam gorąco odwiedzenie Jego strony z fantastycznymi zdjęciami! Mając to szczęście, iż mogłam nie tylko obejrzeć Jego zdjęcia, ale też i wysłuchać historii ludzi, których Timothy miał sposobność spotkać podczas rozlicznych podróży, i ja zawędrowałam w miejsca, o których dotąd nie słyszałam, lub tych do których od kilku już lat pragnę dotrzeć..

Timothy Allen był oficjalnym fotografem biorącym udział w projekcie, jaki realizowany był przez BBC pt: Human Planet. Ta niezwykła realizacja, to podróż po 40 krajach świata, po zakątkach, w których życie wydaje się ekstremalnie trudne, a jednocześnie niezwykłe i porażające.

Począwszy od miast, poprzez niekończące się pustynie, dżungle oraz rozległe obszary górzystej Mongolii, tudzież przepiękne Filipińskie plaże, poznajemy zwykłe, ale jednocześnie jakże niezwykłe życie tamtejszych mieszkańców.

Fascynującym zdaje się fakt, jak bardzo potrafimy przystosować się, aby przeżyć w miejscach teoretycznie niemożliwych do przeżycia.

Niemalże dwie godziny z zapartym tchem słuchałam opowieści z fascynujących zakątków naszego globu, a po spotkaniu zamieniwszy kilka zdań z Timothym, nie mogłam oprzeć się pokusie, aby zakupić album będący zapisem zarówno w obrazie, jak i słowie z tej niezwykłej wędrówki przez świat człowieka, będącego niezłomną częścią wszechświata.

W mojej głowie zrodziła się nowa lista miejsc, do których pragnęłabym dotrzeć.. nic to nowego, a jednak wiem na pewno, iż dałabym wiele, aby móc odbyć treking w odległym Ladakh, położonym w wysokich partiach gór pomiędzy pasmem Himalajów a górami Karakorum.

Tych miejsc, jednak jest znacznie więcej.. jak Mongolia, czy Mali, Nowa Gwinea.. marzenia, pragnienia.. wszytko przed nami..

Ja tymczasem wracając do mojej jesiennej rzeczywistości, zanurzam się w barwach ciepłych rudości i słonecznych żółci oraz pomarańczy..

Odkąd rozpoczęłam szkołę, każdą niemalże chwilę spędzam na dzierganiu, rysowaniu oraz eksperymentowaniu w tzw tworzeniu : ) Moim niezawodnym towarzyszem jest Mocca, która uwielbia wręcz wylegiwać się na każdej z moich prac, niefortunnie położonych na kanapie lub gdziekolwiek, gdzie moje kocie zdoła dotrzeć.

Kiedy wróciłam wczoraj z zajęć, położyłam rozpoczęte prace na kanapie, co oczywiście było idealnym rozwiązaniem dla Mocci :) Musielibyście widzieć jej zabawny skok, a następnie przymilne oswajanie powierzchni.. Nie wiem jak Wasze kocięta, jednak Mocca uwielbia wręcz pozować, dawno nie robiłam jej zdjęć, jednak wczoraj była tak pocieszna, iż nie omieszkałam pstryknąć kilku ujęć..

Na zakończenie, zachęcam Was jeszcze raz do odwiedzenia strony Timothiego oraz na krótki film będący zapowiedzią wspomnianej przeze mnie serii "Human Planet"!

..photo by Timothy Allen

Pięknego dnia Wam życzę!

Barwy jesieni..

2011-10-02T18:05:00.001-01:00

"Rumieńce lata pobladły.

Liść złoty z wiatrem mknie.."

- Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

Piątkowy poranek niczym letni, słoneczny dzień zawirował nad Edinburghiem..

Pragnienie poczucia tych ostatnich chwil, przypominających lato a jednocześnie splatających w swych ramionach, to co najpiękniejsze w jesieni - złociste barwy liści, nasycone granaty dojrzewających jerzyn, zawiodły mnie w miejsce, które mogłabym odwiedzać o każdej porze roku..

Ciche alejki w parku XVI -wiecznego Louriston Castle, zawsze emanują spokojem i napawają pozytywną energią. Bez względu na porę roku jest to zakątek, który pozwala zapomnieć o gnającej w szalonym tempie codzienności, przenosząc się w zupełnie inny wymiar..

..mam nadzieję, że i Wy na moment przeniesiecie się ze mną w przestrzeń, w której właśnie króluje jesień..

Ku mojemu zaskoczeniu, na jednej z alejek, wygrzewały się soczyste jeżyny..

She is like the Autumn..

Pięknej Jesieni Wam życzę..

Pozdrawiam Was wszystkich bardzo serdecznie!

Cramond od czasów Mezolitu..

2011-09-27T22:26:00.001-01:00

7 sierpnia 1860 roku, królowa Wiktoria napisała:

"We drove.. to Cramond House.. along the Queen's Ferry Road.

..such a beautiful view and the air so fine and brisk.

Half an hour brought us to Cramond, which is extremely pretty, close to the sea looking across the Firth of Forth, with beautiful sycamores and other trees. There is a pretty garden, and the house is small, but cheerful.. Driving back we had some heavy showers."

..Cóż, pogoda nigdy w Szkocji się nie zmienia i podobnie jak królową Wiktorię, i mnie podczas niedzielnej przejażdżki rowerem nad Cramond, złapał wczesno-jesienny deszcz.

Tym niemniej, był to piękny dzień, który spędziłam z ogromną przyjemnością w tym pełnym uroku miejscu. Pisałam już niejednokrotnie o tym malowniczym zakątku, jednakże kiedy dotarłam na miejsce, zobaczyłam iż tuż obok małej kawiarenki widnieje zachęcający do zobaczenia napis: Exhibition! Lubię wystawy, dlatego z przyjemnością zajrzałam aby przekonać się czegóż dotyczy.

W niewielkim pomieszczeniu, zebrane zostały stare fotografie, księgi dotyczące historii Cramond począwszy od Mezolitu.. nie obyło się bez kilku ekspozycji takich jak stara wiejska szkoła. Wystawa ciekawa, przede wszystkim ze względu na zdjęcia oraz szereg informacji dotyczącym tej małej wioseczki, która niewątpliwie jest jednym z ciekawszych miejsc w okolicy Edinburgha.

Jest to jedno z moich ulubionych miejsc, które odwiedzam..często - zważywszy, iż rowerem to zaledwie półgodzinna wycieczka, a trasa prowadzi wzdłuż kamienistej plaży, niemalże w każdej wolnej chwili, lub przy odrobinie czasu i chęci pobycia w samotności, podążam wraz z wiatrem, tam gdzie rzeka Almond spotyka się z morzem...

..Jak widać zarówno na starych, jak i moich teraźniejszych zdjęciach - Cramond było i jest chętnie odwiedzane przez liczne... niestety tłumy! Aczkolwiek, jeśli wybrać się tam w ciągu tygodnia lub o wczesnej porannej porze, tudzież wieczorem, kiedy księżyc zaczyna swoją podniebną wędrówkę, można zaznać wszechobecnej ciszy, wsłuchując się w kołyszące na wodzie łódeczki..

..tutaj zazwyczaj zatrzymuję się na chwilę zadumy.. przy pysznej kawie, tudzież jeszcze lepszej zupie, która potrafi rozgrzać po najgorszej ulewie!

Muszę Wam zdradzić, iż tęsknię przeogromnie za prawdziwą, złotą jesienią.. rudziejącymi liśćmi.. których na szczęście coraz więcej.. za wrzosami i kolorowymi dyniami.. Podczas mojego spaceru dotarłam tam, gdzie jak piękne, szlachetne korale, kołysane przez wiatr - błyszczały w słońcu czarne jagody..

...a na plaży, królowały łabędzie, wśród łopoczących skrzydłami mew.. oraz tej jednej..dzikiej gęsi?

A nieopodal, mały kościółek z początku 1900 roku, wraz z cmentarzem.

Liczne debaty odbywające się we wnętrzu kościółka..

(zdjęcie, podobnie jak poprzednie, z początku minionego wieku, pozwolono mi sfotografować na wystawie, niestety brak autora zdjęć oraz poniższego szkicu).

Na koniec mojej wędrówki, nacieszyłam oczy rudziejącym gankiem tego starego domostwa, których w okolicy Cramond nie brakuje..

Dobrej nocy Wam życzę.. a jutro pięknego dnia!

..cieszmy się życiem, póki czas!!!

Okno na świat...

2011-09-23T23:14:00.001-01:00

Kiedy o świcie wyruszyłam dziś do pracy, noc ramionami swymi ciągle obejmowała, powolnie przebudzający się świat.. było ciemno i cicho.. zaledwie kilka światełek w okolicznych oknach, przełamywały granatową barwę poranka.. oraz trel rozkrzyczanych ptaków, radośnie witających nowy dzień.. poranek, pomimo poczucia nocy, powitał mnie z wyjątkową radością i entuzjazmem..

Dzień był długi i wypełniony przeróżnymi emocjami.. w każdej wolnej chwili z tęsknotą wyglądałam za okno, gdzie od czasu do czasu, po zielonej trawie biegały na zmianę to szare wiewiórki, innym razem małe, słodkie króliczki.. dziś niestety nie odwiedził nas lis, jednakże bywa, iż również on pojawia się w naszym parku.. za oknem kasztany spoglądają z tęsknotą, a po drugiej stronie ogrodu, kolorowe nasturcje, ciągle cieszą oko soczystą barwą pomarańczy, żółci i głębokiej czerwieni.. pomimo powoli rudziejących drzew, one nadal przypominają odchodzące lato.. dzisiaj zdałam sobie sprawę, iż niemalże rok temu, pożegnałam mego przyjaciela - Effie kojarzy mi się z lawendą i niezmierną dobrocią...z łzami, które płynęły z Jej oczu, kiedy i z moich one turlały się po policzkach, w dniach tych mniej przychylnych..ale też z oknem, bowiem przez długie lata to ono, było Jej niezastąpionym towarzyszem, niczym kalejdoskop zmieniających sie pór roku.

Dziś wieczorem, jedna z pacjentek objęła mnie tak mocno, iż miałam problem aby opuścić Jej ramiona. Jej uścisk był tak mocny, a jednocześnie łaknący ciepła, iż przywołał wspomnienia z dzieciństwa, kiedy to ciepłe ramiona moich rodziców, nieustannie obejmowały mnie z miłością.. one oczywiście nadal obejmują, kiedy tylko jest ku temu okazja, jednak w mojej głowie zrodził się obraz małej dziewczynki.. dziecka, którym prawdopodobnie każdy z nas bywa w różnych okresach życia, tęskniącym za ciepłem ramion tych, którzy nas kochają..a które z tęsknotą wygląda za okno, kiedy nie ma ich w pobliżu.. dzisiejszego wieczoru, musiałam obiecać ,iż jutro powrócę, aby w końcu zostać wyzwolonym z uścisku, jakim mnie obdarzyła Nancy.. za oknem noc zbliżała się coraz szybszym krokiem, aby uwieść mnie grafitem przeplatanym czerwienią..

W drodze powrotnej w rozlicznych domach, okna malowane kolorowym blaskiem, rozświetlały moją drogę.. kryjąc tajemnice każdego z domowników..

Lubię okna, zwłaszcza te w starych kamienicach. Lubię spoglądać na nie i wyobrażać sobie co kryją za zasłoną nocy..

Niedawno, spacerując ulicami miasta, jedno z okien niemalże uwiodło mnie swoją malowniczością, szczęśliwie mając przy sobie aparat, nie omieszkałam sfotograować go.. tymczasem inne zalotnie spoglądały, przywołując mój wzrok..

..w moim oknie nieustannie śledzę mieniące się na niebie światełko, przelatującego samolotu nad naszym domem.. niebawem drzewa przybiorą jesienne szaty, zupełnie jak te z wystawy, aby czarować i kokietować..

Dużo tych okien dziś u mnie.. zarówno w myślach, jak i słowie - wybaczcie, że tak często dziś używam tego słowa.

Noc już rozgościła się na dobre, czas najwyższy pozwolić aby sen objął mnie swymi ramionami.. zanim jednak to nastąpi, życzę Was dobrej nocy, pięknego poranka, który przerodzi się w cudowny dzień!

Dziękuję Wam za pozostawione komentarze - Wasze słowa zawsze są dla mnie darem!

Pomimo, tego, iż ja sama bywam tutaj zatrważająco rzadko - Wasza obecność zawsze mnie raduje, sprawiając, iż uśmiech pojawia się na mojej twarzy.. zawsze.. dziękuję Wam!!!

A niebo nieustannie się zmienia..

2011-09-11T22:19:00.000-01:00

Nie było mnie już od tak dawna..

W głowie mej jednak myśli kołaczą prosząc o odrobinę wolności, dni ulatują niczym ptaki powracające do ciepłych krajów, a ja odpływam poddając się podniebnym pejzażom..

Świat dookoła mnie krzyczy i woła o pomoc, a ja doświadczam bolesnej ulotności naszego jestestwa.. jak niemy obserwator spoglądam na życie, które powolnym krokiem dobiega końca swej drogi, jeszcze nabiera powietrza w wątłe swe płuca, jednak za chwilę podąży drogą nikomu z nas nie znaną..

Po niebie płynie zanurzony w blasku księżyc, otaczające go kłębiaste chmury, tworzą magiczną aurę, emanującą odwieczną tajemnicą..

Kiedy opuściłam dziś szpital, powolnym krokiem kierowałam się ku tylnej bramie, cichej i pokornej w swej niewątpliwej wielkości. Nagle z mroku wyłonił się długowłosy męższczyzna, zadając pytanie jak się miewam? Pomimo cichych podszeptów "zdrowego rozsądku", po dokonaniu błyskawicznego osądu sytuacji, zrodziła sie we mnie chęć rozmowy z tym, jakże tajemniczym człowiekiem.

Mój nieznajomy, był bezdomnym - stosunkowo nie często zdarza się tutaj takowowego człowieka spotkać, a ja odkąd zamieszkałam w Edinburghu widuję może dwóch, trzech, z coraz dłuższymi dredami, przemierzających ulice w nieznanym kierunku..

Nasza rozmowa, błyskawicznie potoczyła się ku temu co pierwotne i niezmienne w życiu każdego z nas. Pan zapytał mnie, czy wiem, iż Edinburgh jest najsmutniejszym, najbardziej nieszczęśliwym miastem w całej Wielkiej Brytanii? Kiedy zapytałam, czy On jest szczęśliwy, odpowiedział, że nie. Dlaczego? Ponieważ wie zbyt wiele o tym mieście.. Zapytałam go, czy nasze szczęście przypadkiem nie istnieje w naszych sercach? zależy od naszego wewnętrznego postrzegania świata? Odpowiedział, że dotknęłam sedna sprawy, ale rzeczywistość wygląda inaczej.. niestety..

Podczas krótkiej naszej rozmowy, usłyszałam skróconą opowieść, Jego tułaczego życia.. o tym, iż pragnałby spotkać kobietę, która tańczy, bowiem tylko taka wypełni pustkę, jaką odczuwa.. wspomniał o przynależności i postrzeganiu innych z perspektywy posiadania - opowiadał mi o swoim rowerze, cieszył się, że go odzyskał, bowiem on daje mu owe poczucie przynależności, pomimo tego, iż śpi pod drzewami, (tylko zimą, kiedy ziąb doskwiera mu zbyt bardzo, zgłasza się o pomoc), dzięki swemu rowerowi, nie czuje się wyobcowany.

Z Jego ust płynęło tak wiele słów, zupełnie jakby nie rozmawiał przez długie dni z kimkolwiek, ja jednak musiałam w końcu się pożegnać.

..a książyc nadal płynął wśród wzburzonych chmur, emanując tajemnicą, pięknem, ale i niepokojem.. pozostawiając w mej duszy zarówno skrawek szczęścia jak i smutku..

Zatapiam swój wzrok w grafitowym niebie, unosząc swe niewidoczne dla swiata skrzydła, by wzbić się niczym ptak ponad światem.. lawiruję pomiędzy tym co realne, a tym co wypełnia skołataną przestrzeń mego umysłu.

Podczas naszej rozmowy, zadałam sobie i memu nieznajomemu pytanie, jakie miejsce na świecie będzie tym, które emanuje i gwarantuje nam poczucie szczęścia? W odpowiedzi usłyszałam, że żadne! Szczęście krąży wokół nas, przedzierając się pomiędzy tym co bolesne i trudne, i prawdopodobnie tylko od nas zależy, czy potrafimy je dostrzec, dotknąć.. poczuć każdą komórką naszego ciała, aby pozwolić mu ponownie odfrunąć niczym odlatujące ptaki, które zawsze powracają na wiosnę..

Podczas naszego ostatniego pobytu w Polsce, zrodził sie sponataniczny pomysł, aby wybrać się wspólnie na jednodniową wycieczkę. Popłynęłiśmy stateczkiem na Hel, a stamtąd, pozostawiajac za sobą zatłumioną, niewielką przestrzeń plaży, podążyliśmy w kierunku Jastarni. Po wielu deszczowych dniach, jakie tego lata doświadczyliśmy, ten dzień przepełniony był ciepłem i blaskiem. Wystawiając ku słońcu, spragnione jego promieniom twarze, maszerowaliśmy kilka godzin, pozostawiając daleko za sobą pośpiech i zgiełk.. Zaskoczyła i oczarowała mnie rozciagająca się przede mną plaża - w cichości poddająca się delikatnym porywom morskiej bryzy.. Nigdy dotąd nie miałam okazji tam spacerować. Jednakże wszechobecne pustkowia, zawładnęły bezgranicznie moim sercem. Magiczne miejsce...

Takież też okazało się, następnego dnia - Wydma Łącka, która jest nierozerwalną częścią Słowińskiego Parku Narodowego, a które to odwiedziłam również po raz pierwszy.

Wydma jest przepięną częścią naszego polskiego krajobrazu, choć niestety tym razem ogromny obszar, przesuwających się piasków, niedostępny dla spacerowiczów, pozwala zaledwie posmakować i rozsmakować się w tym co przenosi mnie w odległe rejony Maroka.. bo choć kolor rozległych wydm, różni się znacząco od Marokańskich pustyni, a tłumy ludzi, pragnących podobnie jak ja, zobaczyć to wyjątkowe miejsce, zagłuszają wszeobecną ciszę, to jednak łatwo zatracić się w rozciągających się dookoła złocistych piaskach..czego życzę wszystkim, którzy nie mieli jeszcze okazji doświadcyć tego uczucia.

Dobrej nocy Wam życzę..

Przez góry.. doliny...

2011-08-07T23:12:00.000-01:00

W minioną środę wraz z Viki oraz Renatą, wybrałyśmy się na wędrówkę po pobliskich dolinkach. Pentlandy to urocze pasmo górskie, o którym niejednokrotnie wspominałam. Wystarczy wsiąść w autobus miejski 44, następnie kierując się w stronę Balerna, podążać cierpliwie, zachwycając się bajecznymi domkami, w zadumie spoglądając na oddalone niewysokie, jednak przyjazne szczyt.. aby ostatecznie dotrzeć do końcowego przystanku. Stamtąd podążamy z rzadka uczęszczaną drogą, wśród krzaków pełnych słodyczy malin, ku łące prowadzącej prosto w ramiona gór..

Przyjemna to i malownicza okolica, będąca zachętą do wędrówki zarówno po targanych wiatrem szczytach, jak i cichych dolinkach, po których zazwyczaj hasają okoliczne owce - niezmienna uciecha mych oczu.

Biorąc pod uwagę, iż dzień wcześniej, od samego rana, naszą rzeczywistość wypełniały strugi deszczu - dzień w którym odbyła się nasza wycieczka, emanował optymistyczną aurą, ciepłymi promieniami słońca oraz plejadą zjawiskowych chmur, kłębiących się na błękitnym niebie.

Był to piękny i niezapomniany dzień.. również dzięki mym niezawodnym towarzyszkom drogi : ) .

To już nasza druga wspólna wędrówka, jednakże o pierwszej opowiem Wam po powrocie z kilkudniowej wędrówki po najstarszym szlaku prowadzącym przez Szkockie góry (West Highland Way), razem z Damianem wyruszamy z samego rana, aby przez kolejne 5 dni wędrować wśród gór, dolin, potoków i jezior.. okraszeni odrobiną słońca, deszczu i wiejącego z Północy wiatru ;)

Pozostało mi niewiele godzin snu, zatem pozostawiam Was kochani wraz z kilkoma zdjęciami z minionego spaceru, a po powrocie, zabiorę Was w majestyczne, pozbawione cywilizacji piękno Szkockich gór.

..W Edinburghu rozpoczął się festiwal - jak już wiecie, to czas muzyki, tańca, książki, filmu.. oraz wielu innych rozrywek - jednym słowem, dla każdego coś dobrego!!!

Niestety, niewiele skorzystam z tegorocznego festiwalu, jednakże, dla posmakowania - kolejny raz - twarze, ulubiony temat moich festiwalowych poszukiwań...

Pozdrawiam Was serdecznie, życząc pięknego, pełnego wielu pozytywnych wrażeń tygodnia!

ps. Renatko, Viki - dziękuję raz jeszcze za wsólną wędrówkę!

Ścieżkami mego dzieciństwa..

2011-08-02T14:45:00.001-01:00

Za oknem znów siąpi sierpniowy deszcz..

..no właśnie, sierpniowy! Czas łomocze skrzydłami, umykając z prędkością trudną do poskromienia. Odkąd wróciliśmy z trzytygodnowego pobytu w Polsce, pogoda w Edinburgu zaskakuje nadzwyczaj nadmierną częstotliwością słońca oraz ciepłego, przyjemnego wiatru.. zadziwiające to, choć niezmiernie pozytywne, biorąc pod uwagę, iż w Polsce zaznałam więcej deszczu, aniżeli wyczekiwanego ciepła letnich promieni..

Dziś jednak sennie i deszczowo, czas wymarzony na zatopienie się w przyjaznych pejzażach, Toskańskiej krainy.. znów tam powracam, aby poczuć słodycz i smak tamtejszej zmysłowości, ukrytej w cyprysowych wzgórzach, smakowitym jedzeniu, oraz słońcu rozgrzewającym zbolałe serca.. oraz winie, kryjącym w sobie to co najlepsze "złożone smaki, zapewniające wyrafinowany bukiet".

Życie wędrówką jest, bez względu na to, czy dane jest nam przemierzać świat osobiście, czy za sprawą innych.. w tak deszczowy dzień, nic przyjemniejszego, jak powolne wtapianie się w słowa przenoszące człowieka tam gdzie dusza pragnie zawędrować.. nigdy nie byłam w Toskanii, ale wiem dobrze, iż jest to miejsce, w którym chciałabym spędzić, choćby krótki okres mego życia.. snuję plany i ciągle powracam do kolejnych książek mających cokolwiek związanego z tym miejscem...

Tymczasem jednak sama zabieram Was na krótki spacer ścieżkami, które szczerze uwielbiam.. niewielu ludzi, chodzi tamtejszymi drogami, a szkoda.. a może po prostu, to ja tak rzadko tam bywam, a kiedy rodzi się we mnie pragnienie samotności, to miejsce najzwyczajniej na mnie czeka..

To nie Toskański krajobraz, jednak równie piękny i warty cichej zadumy.. poprzez zielone łąki, pachnące igliwiem ścieżki, zielone mokradła, droga prowadzi dookoła jednego ze skockich jezior - tych, które w dawnych dziecięcych latach, chłodziły moje rozgrzane lipcowym słońcem ciało.. smak chleba nasączonego, roztapiającym się w gorących promieniach masłem, to wspomnienie, które przypomina o beztroskich upalnych dniach, o długich godzinach spędzonych w jeziornych toniach, by zgłodniałym, sycić się smakiem takiegoż właśnie przysmaku.. wiele było takich dni, niezapomnianyh i wyjątkowych, chwil kiedy rodziła się we mnie miłość do miejsc, w których dorastałam.. a mimo to pewnego dnia zapragnęłam ujrzeć świat, posmakować go tak jak smakowałam rozgrzanych kromek chleba, które wówczas stanowiły symbol szczęścia - a może dziś spoglądam na to w ten sposób, choć oczywiście były to chwile szczęśliwe.

Poniższe zdjęcia, to skrawki szczęścia, które kryję głęboko w sercu, aby za każdym razem, kiedy jestem w rodzinnych stronach, jeśli pozwala mi na to czas - odświeżyć, aby żyły wraz ze mną, gdziekolwiek podążam w mojej zwykłej codzienności..

Wciąż leje jak z cebra, na naszym balkonie przycupnęły małe jaskółki, świergoczą radośnie każdego rana, a trzy małe ptaszyny wyglądają z maleńkiego gniazda w nadziei na kolejny posiłek. Mocca przygląda im się z krztą intrygującej ciekawości, te jednak najwyraźniej,nie odczuwają leku, przed potencjalnym zagrożeniem.. dzień toczy się własnym torem..

A ja w nadzieii na odrobinę słońca jutrzejszego dnia, ślę Wam wszystkim serdeczne pozdrowienia. Tak dawno nie było mnie tutaj, jednak mam głęboką nadzieję, iż znajdzie się choć kilka dusz, które ponownie zagoszczą w moim świecie..

Na zakończenie muzyka - wybaczcie, jeśli powtarzam się - tyle w niej słońca i optymizmu, zresztą to jeden z moich ulubionych utworów w Laya Project, który szczerze polecam tym wszystkim, którzy nie mieli jeszcze okazji obejrzeć!

Spirit of Morocco...

2011-06-14T06:59:00.000-01:00

"Morocco is a series of doors that slowly open

as you advance"

- Tahar Ben Jalloun

Niebawem minie rok od naszego pobytu w Maroku..

Rok, który przyniósł mi tyleż niezapomnianych wrażeń, jak i radości..

Pamiętam, dzień tuż przed naszym wyjazdem, kiedy zaczęłam pakować plecak, listonosz przyniósł dla mnie list, który informował mnie, iż dostałam się na wymarzony od dawna kurs.. Moja radość tego dnia była podwójna, bowiem za kilkanaście godzin miałam znaleźć się w miejscu, do którego pragnęłam dotrzeć od dawna.. pełnego kolorów i ludzi przepełnionych magiczną aurą (takież było moje wyobrażenie), a jednocześnie podążałam tak ze świadomością, iż po wakacjach, rozpocznę swoją własną podróż pełną barw i artystycznych doznań.

Podczas naszej podróży, mój zachwyt tym miejscem wzrastał każdego dnia, wypełniał moją duszę, rodząc pragnienie utrwalenia moich wrażeń, wspomnień.. nie tylko w postaci słowa i zrobionych zdjęć..

Bardzo chciałam wykorzystać zebrane materiały, zachowane w sercu obrazy podczas mojej nowej artystycznej drogi :)

Niestety, przez pierwsze miesiące, musieliśmy trzymać się ściśle programu, zatem moje wariacje na temat Maroka, pozostawały nadal na planie dalszym.. do momentu, kiedy powiedziano nam, iż nasz końcowy projekt (który był notabene najdłuższym i najciekawszym etapem naszego studiowania), pozostawiał nam całkowitą swobodę w wyborze tematu, technik używanych do realizacji naszych prac..

Był to moment, kiedy jednoznacznie poczułam, jak bardzo chciałabym zadedykować ten czas i całą moją pracę, właśnie Maroku..

10 tygodni wydawało się, iż to długi okres.. niestety czas mija szybko, bardzo szybko... zwłaszcza jeśli pracujemy intensywnie i twórczo.. :) zapewne wiecie coś o tym...

Dziś, cały wysiłek jaki włożyłam w tworzenie mojego własnego wizerunku, tegoż pięknego miejsca, to zaledwie wspomnienie.. dziś po raz ostatni spotykamy się z moją grupą, aby podziwiać prace innych studentów w Edinburghskim College of Art.. ciekawa jestem niezmiernie ich prac.. tymczasem kończąc szybciutko, sama zapraszam Was zarówno na etap tworzenia, jak i już samą wystawę ( a raczej do mojego skromnego Marokańskiego kącika, który okazało się, iż był znacznie mniejszy aniżeli oczekiwałam, w związku z czym nie mogłam pokazać wszystkich prac jakie zamierzałam..)... tym niemniej zapraszam Was bardzo serdecznie! :)

Pięknego dnia Wam życzę pełnego słońca i dobrych doznań!!

ps. na zakończenie raz jeszcze utwór, który już tutaj zagościł.. jednak ponieważ niezmiennie kojarzy mi się z pięknymi chwilami spędzonymi w Marokańskich górach.. raz jeszcze.

"Sekret przyciągania"

2011-06-07T21:46:00.000-01:00

"Urodziłeś/łaś się po to, by wieść nadzwyczajne życie, robić nadzwyczajne rzeczy i pomóc nadzwyczajnej liczbie ludzi."

- Mike Litman

Nasze życie jest jak wielki magnes. Przyciągamy rzeczy dobre, ale oczywiście również te których tak naprawdę nie chcemy.. choć ponoć pojawiają się one w naszym życiu, ponieważ wywołujemy je swoimi myślami.. Czy to prawda? Wydaje mi się, iż jest w tej myśli dużo prawdy.. a już na pewno wierzę, iż zarówno pozytywnym myśleniem jak i nastawieniem możemy zdziałać cuda. Wierzę, iż posiadamy wewnętrzną siłę, która potrafi góry przenosić.. lub jak głosi autorka znanej Wam być może książki "Sekret", przyciągać to co najlepsze i czego naprawdę bardzo pragniemy.

Potrafimy sami sprawić, aby nasze marzenia stały się rzeczywistością.. lub swoją wolą i pragnieniem, pozwalamy aby wszechświat sprawił, by to o czym marzymy stało się czymś realnym.

Wspomnianą książkę czytałam dawno temu, jednak wczorajszego wieczoru po długich dniach zapełnionych sprawami związanymi z collegem (od czasu do czasu przeplatanymi miłymi przerywnikami :)), postanowiliśmy spędzić wieczór przed naszym domowym kinem :) Ku mojemu zaskoczeniu, film, który Damian wybrał, był to film nakręcony, właśnie na podstawie książki "Sekret".

Przyznam, iż zupełnie zapomniałam już, ile w niej pozytywnych myśli i prawd, które naprawdę wielokrotnie odkrywałam w swoim życiu.. bowiem, być może jak już zdążyliście się odrobinę na mnie poznać -:) jestem straszną marzycielką.. nie zawsze ułatwia to życie mojemu towarzyszowi życia, ale ja jestem nadmierną optymistką (pomimo dotkliwej świadomości trudności i zawiłości życia), zawsze kreuję w swojej głowie nowe pragnienia i głęboko wierzę, iż pewnego dnia, choćby jedno z nich się spełni.. wierzę, iż robiąc i podejmując takie a nie inne decyzje, prowadzą mnie one w ramiona moich ukrytych pragnień.. które jak głoszą wielcy tego świata - one naprawdę się spełniają.

Czasem czekam długo, nawet bardzo.. ale to czego naprawdę bardzo chcę, pojawia się - i to w moich oczach i pojmowaniu mojej własnej rzeczywistości jest ogromnym bogactwem i niewątpliwym szczęściem.. a do tego obecność w moim życiu zaprawdę dobrych, wielkich sercem ludzi, sprawia, iż życie staje się wyjątkową i niezapomnianą przygodą.

A szczęściem może być każda pojawiająca się chwila.. na pewno dobrze sami o tym Wiecie, a moje przemyślenia, zaledwie wywołają uśmiech na Waszych Twarzach. (taką mam nadzieję).

..Być może kiedyś pisałam już o tym, ale pozwólcie, iż powrócę raz jeszcze, do mych wspomnień z przeszłości.. kiedy byłam małą dziewczynką, z ogromnym pokładem dziecięcego zachwytu, przyglądałam się rozproszonym po naszej miejscowości młodym artystom.. a w sercu mym rodziło się pragnienie aby również któregoś dnia, prawdziwym artystą poczuć się choćby przez moment .. aby życie moje przepełnione było artystycznym duchem.. i naprawdę tak jest. Czy jestem artystką? Kroczę drogą, po jakiej od bardzo dawna pragnęłam kroczyć. Dziś już wiem, iż kolejne dwa lata spędzę na kolejnym kursie, który pozwoli mi zgłębić tajniki związane ze sztuką, a z którego to faktu jestem bardzo wdzięczna i naprawdę szczęśliwa.. może kiedyś naprawdę będę artystką? ;)

Kochani, kilka dni temu odwiedziła mnie moja kuzynka, z którą podobnie jak wcześniej z Olą i Łukaszem, spędziłam cudny czas podczas długich, pozbawionych pośpiechu wędrówek.. Tym razem jednak, dopisała nam piękna pogoda, dzięki czemu wybrałyśmy się na długi spacer wzdłuż wzburzonego wybrzeża, aby ostatecznie dotrzeć do stóp przycupniętych ruin zamku. Ale o tym kolejnym razem.. postaram się sukcesywnie uzupełniać zaległości, choć z przykrością stwierdzam, iż od bardzo dawna, nie najlepiej mi to wychodzi..

Dziś jednak wybrałam zdjęcia, głównie z przybliżającą się sukcesywnie skałą, na którą od kilku lat staram się dotrzeć (na niej zamieszkują słodkie pufinki), a która to niestety każdorazowo pozwala podziwiać się tylko z daleka.. tudzież otaczające ją wody bronią uparcie dotarcia na nią.. bowiem kolejny raz, kiedy to zamierzaliśmy popłynąć aby stanąć na jej urwistym brzegu, rejs został odwołany... jednak ja nie tracę nadziei, pewnego dnia tam dotrę.. dziś tymczasem spoglądam z sentymentem na oddaloną wyspę, która niczym moje marzenie z dziecięcych snów, wiem, iż pewnego dnia będzie spełnionym pragnieniem..

..razem z Darią spędziłyśmy długie popołudnie wśród wyrastających niespodziewanie skał i pięknych formacji.. osnute wspomnieniami i łagodną falą napływających pozytywnych doznań..

Podczas naszej wędrówki, wspominałyśmy nasze dziewczęce marzenia.. jednym z nich były konie.. nauka jazdy konno.. codzienne obcowanie z tymi pięknymi stworzeniami... jakież było nasze zaskoczenie, kiedy u krańca naszej wędrówki, opuszczając już kamienistą plażę, nagle ujrzałyśmy rozproszone, pasące się na zielonym zboczu przeurocze kuce.. małe, piękno-grzywe konie..

...życie naprawdę daje nam to czego bardzo pragniemy.. nawet jeśli przychodzi nam czekać na to dłużej, aniżeli byśmy tego oczekiwali...

A na zakończenie kilka myśli, przy których warto zatrzymać się choćby na dłuższą chwilę..

Dobrej nocy Wam życzę.. a jutro, dnia pełnego dobrych i pięknych myśli!

Sunny day..

2011-05-20T05:08:00.000-01:00

Naleśniki o piątej nad ranem, kawa z cynamonem oraz koncert porannych ptaszyn.. to dość niecodzienny dla mnie poranek. Zbudziłam się jednak przed godziną czwartą, pozbawiona choćby krzty minionego snu..

Naleśnik to pozostałość wczorajszego popołudnia, a było ono przesympatyczną przygodą. Poproszona przez koleżanki z collegu aby wykonać im sesję zdjęciową nawiązującą do naszego projektu, zawędrowałyśmy w okolice Loriston Castle. To pięknie położony zamek o malowniczych zakątkach, o których niejednokrotnie wspominałam. Tym razem jednak okoliczności były wyjątkowe - Inga przeobraziła się w moją modelkę, ubrana w zaprojektowaną przez siebie sukienkę.. Malowniczo i uroczo..

Jeśli tylko macie ochotę na krótki spacer naszym śladem - zapraszam Was kochani!

Pięknego dnia Wam życzę!

W trosce o duszę..

2011-05-17T18:16:00.000-01:00

"Trzeba szerokiej perspektywy, żeby wiedzieć, iż w sercu każdego człowieka drzemie i okruch nieba, i kęs ziemi, a więc, pielęgnując serce, musimy znać się nie tylko na zachowaniach ludzkich, ale również na niebie i ziemi."

- Thomas Moore (W trosce o duszę).

Czyż oczy są zwierciadłem duszy??

Czyż dusza nasza doświadcza intensywniej aniżeli jesteśmy w stanie pojąć to umysłem? Czyż ból jaki rodzi się w sercu, dotyka równie mocno naszą duszę? A może mocniej?

Czyż radość jaką doświadczamy umacnia i uzdrawia naszą przestrzeń, którą trudno ogarnąć rozumem?

Niejednokrotnie zastanawiałam się w jaki sposób winniśmy dbać, aby nasza dusza potrafiła żyć?

Czy mieliście kiedykolwiek uczucie, iż Wasza dusza umiera? Ja tak i przyznam, iż było to dużo bardziej dotkliwe, aniżeli największy ból jakiego doświadczyłam.

Jednak aby tego zapobiec, nikt inny nie może tego uczynić aniżeli my sami! Ponad dwa lata temu, odbyłam bardzo ważną dla mnie rozmowę z Sonią Raduńską, powiedziała, iż mi cokolwiek robię, muszę pamiętać, aby pozwolić żyć własnej duszy.. a więc staram się.. a może, po prostu staram się.. czasem przytłacza ją zwykła codzienność, a wówczas woła o pomoc i nagle pojawia się wyciągnięta dłoń..

To daje poczucie bezwzględnego bezpieczeństwa, wbrew temu jak przeżywam kolejne trudności..

W "Białych zeszytach" Sonia pisze: "Żyję. Oddycham, Widzę, słyszę, czuję. Czuję się wolna. Spokojna. Czasem pogodna, czasem smutna. Czasem jakbym płynęła pod ziemią, jakby mnie świat nie dotyczył."

..A ja? Od dłuższego czasu, rzeczywistość moja mocno, zawężyła się do rozmiarów, obejmujących jedynie moją i otaczającą mnie sztukę.. Już za dwa tygodnie odbędzie się nasza wystawa - a tym samym zakończenie roku, który był spełnieniem moich głębokich marzeń. Trudno uwierzyć, iż minął już niemalże rok! Był to niewątpliwie czas, który leczył i wzbogacał moją duszę niejednokrotnie i choć często moje prace pozostawiały wiele do życzenia, zawsze budziły we mnie poczucie spełniającej się szczęśliwości, choćby z samego faktu tworzenia.

Mój końcowy projekt dobiega końca i muszę Wam się przyznać, iż dziś zdałam sobie dramatycznie sprawę, iż pozostał mi zaledwie tydzień, aby dokończyć to wszystko co chciałabym pokazać 2 czerwca. Pozostało mi jeszcze dokończenie pracy ostatecznej, jednak szczęśliwie udało mi się dziś wykonać większą część pracy, choć o poranku nie wyglądało to tak różowo..

Moja obecność na wszystkich ,moich blogach strasznie ubolała ostatnimi czasy, ale już za dwa tygodnie zajmę się nadrabianiem zaległości.. a i wówczas chętnie podzielę się z Wami wrażeniami z naszej wystawy - zarówno słownej, jak udokumentowanej fotograficznie.

Czeka mnie również praca nad zdjęciami, między innymi wykonanych podczas przesympatycznej wizyty Oli (Szkatułka z wyobraźnią), którą część z Was na pewno zna - ja miałam ogromną przyjemność spędzić z Olą kilka dni - było to cudowne oderwanie się od codziennych spraw - zupełnie, jakbym to ja sama wybrała się w podróż, której przyznam brakuje mi bardzo..

Dziś jednak chciałabym podzielić się z Wami kilkoma kadrami, które zrobiłam dwa tygodnie temu, podczas wspólnego spaceru z Laurą.

A już na sam koniec - kilka myśli, zrodzonych po obejrzeniu filmu "Pina", który niedawno obejrzałam w Edinburghskim Filmhous - poczułam się jakbym mentalnie wróciła do czasów, kiedy mieszkałam w Poznaniu, kiedy to regularnie odwiedzałam kino Malta.. do czasów, kiedy wraz z moją Lucynką każdego tygodnia uczestniczyłyśmy w studenckich DKF-ach. Ilość filmów jakie wówczas obejrzałam była pokaźna, ale też niewątpliwie nadrobiłam wszystkie zaległości z minionych lat.

Zatem Pina...

..Pina.. Jej świat przedziera się przez kolejne zwoje umysłu, docierając do najskrytszych zaułków, zakurzonych zwyczajnością i obojętnością.. niechęcią zagłębiania się w niecodzienność, zabarwioną niedoskonałością, w codzienność zatartą przez zwyczajne postrzeganie rzeczy niezwykłych.. dociera do granic duszy ocierając ją zamaszystym ruchem niewypowiedzianymi uczuciami.. ból, miłość, strach i trwoga.. siła i przenikająca głębokie pokłady duszy, wiara w to co wydaje się niemożliwe..

Film, który zapiera dech w piersiach, film, który dociera do najskrytszych przestrzeni naszych serc i dusz.. wzrusza i przyspiesza oddech..

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie, życząc wiele słońca!

Wiosna, wiosna ach to Ty...

2011-04-23T10:21:00.000-01:00

Pod powieką nocy

wynurza się jasny blask zachodzącego słońca

rozświetla niespełnione tęsknoty

minionego dnia..

22.04. 11 ciemna noc usłana gwiazdami...

Przymykam powieki, by zanurzyć się w ciemnościach nocy.. dzień tak szybko przemija, by ustąpić miejsca nadchodzącym snom..

Wspomnień kilka z minionego tygodnia..

..Kiedy przekroczyliśmy próg cywilizacji, ogarnęła nas cicha słodycz budzącego się z zimowego snu lasu.

Wystarczyło pokonać zaledwie kilka przecznic, by zanurzyć się w krainie łagodności utkanej bielą, przeplataną wiosenną zielenią.. zadziwiła mnie mnogość delikatnych zawilcy - niczym biały kobierzec, rozpościerają swe ramiona, radośnie wystawiając je w kierunku słońca..

Niespiesznym krokiem podążamy w głąb pachnącego żywicą lasu.. słońce niezłomnie, przedziera się przez gęstwinę poplątanych gałęzi, by delikatnym dotykiem rozpromieniać maleńkie główki białego kwiecia, rozsianego naokoło, niczym spienione fale morza..

Powracają wspomnienia..

Kiedy byłam dzieckiem, wraz z rodzicami niemalże każdą niedzielę spędzaliśmy w lesie, był to nasz rodzinny rytuał - po obiedzie długi spacer.. po leśnych ścieżkach, pachnących igliwiem.. a jesienią aromatyczną grzybnią..

Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego tak mało ludzi korzysta z tak wyjątkowej formy zbliżenia się do serca natury? Tak wiele piękna i pozytywnej energii kryje w sobie las.. napełnia nas mocą, pozwalającą przetrwać zawiłości codziennego życia..

Do lasu powracam zawsze z tęsknotą i poczuciem niedosytu.. kiedyś spędzałam długie godziny, przemierzając leśne szlaki na moim białym rumaku.

Byłam i jestem częścią lasu.. samotnym wędrowcem, który wyruszył w głąb cywilizacji, aby poczuć jak silna może być tęsknota za światem niezmąconym plastikową nieszczerością.. plejadą barw, która blaknie wraz z upływającym czasem, pozostawiając jedynie poczucie brzydoty.. las natomiast każdego roku budzi się i rodzi bezszelestnie, nieustannie inspirując świeżością i głębią barw.. szeroką paletą kolorów i pobudzających wszelkie zmysły aromatów.. szelest poruszanych na wietrze liści, śpiew ptaków, szmer płynącego potoku.. czyż nie tym karmi nas współczesna psychoterapia? Przetworzone dźwięki, mające na celu przywrócenie nas do źródła tego co naturalne i pierwotne..

Wystarczy jednak pozostawić codzienne obowiązki, wyskoczyć z nurtu szaleńczej gonitwy, by wraz z wewnętrznym głosem serca, poddać się temu co wciąż napełnia nas spokojem i harmonią..

Nie jestem bynajmniej wrogiem miast i tego co niesie ze sobą cywilizacja.. lubię stare kamienice a i nowa arhitektura potrafi zaintrygować moje wnętrze.. kocham sztukę która rodzi się każdego dnia i wiele dzieł tworzonych przez człowieka.. jednakże razi mnie fakt, iż to co piękne i naturalne, często odległe jest niczym wysokie szczyty himalajskie.. wciąż tak mało parków i zieleńców, na których zarówno dzieci, jak i dorośli mogliby spędzać każdą wolną chwilę.. wycinamy lasy, zastępując je kolejnymi blokowiskami.. oczywiście ludzi coraz więcej, i każdy z nas chciałby żyć na swojej własnej przestrzeni.. dlaczego jednak nasze balkony świecą pustką? Czyż ideą ich nie jest przybliżenie nas do natury? Czyż nie powinny być namiastką pachnących ogrodów?

Dlaczego ostatnie skrawki lasu, otulające rozkrzyczane miasta, przepełnione są odrażającymi zwałami śmieci??

23.04.11 mglisty poranek..

Szaro i mgliście.. deszczowo wbrew wcześniejszym zapowiedziom.

Wieczór utulał mnie do snu wraz z wieloma sprzecznymi uczuciami.. wspomnienia pięknych dni wymieszały się z plejadą refleksji.. które bywają różne.. jednak spoglądając na zdjęcia zarówno z ukwieconego lasu, jak i Sopockiego Molo wraz z nadbałtycką plażą, po której spacerowaliśmy każdego dnia - przepełnia mnie energia pełnej pozytywnej świeżości..

Kochani, przed nami czas Świąt - niechaj będzie on wyjątkowy pod każdym względem.

Korzystając z pięknej pogody, która mam nadzieję nie opuści Was podczas najbliższych dni (myślę o Polsce), natomiast nam wszystkim rozproszonym po szerokim świecie - życzę takowej bez względu na to czy słońce świeci dziś, czy też mgły i deszcze towarzyszą nam od rana..

Niechaj jak w słowach piosenki - będzie to idealny dzień.. idealny czas na miłość, dobro i harmonię!

Na długie spacery po lasach, parkach, górach i dolinach.. nadmorskich plażach i jeziorach..

Uśmiechajmy się i radujmy.. tak wiele mamy sobie do zaoferowania!

..Serdeczności przesyłam Wam wszystkim!!

List, który kieruję do Was!

2011-04-13T22:15:00.000-01:00

Kochani!

Nie było mnie tutaj tak strasznie długo, zastanawiałam się co powinnam napisać, mój ostatni wpis emanował smutkiem i lękiem, a mimo to czytaliście moje słowa. Dziękuję Wam za Waszą obecność, choć przyznam, że ja sama zniknęłam z wirtualnego świata niemalże całkowicie.

Kiedy od jakiegoś czasu zaczęłam intensywnie myśleć o Tym aby zacząć pisać ponownie, po prostu nie miałam czasu. Oczywiście mogłabym napisać choćby kilka słów, tak po prostu, jak robiłam to dawniej, jednak kiedy w mojej duszy drzemały pragnienia, aby dzielić się z Wami, cząstką mych przemyśleń, skrawkami świata, który nie tylko zachwyca, ale też porusza w sposób dotkliwy, a czasem przejmuje swoją bezradnością, nie sposób ująć to zaledwie w kilku słowach. Ostatecznie jednak, nigdy nie było moim zamiarem aby zadręczać Was smutkami, które tak naprawdę wielu z nas doświadcza.

Na szczęście życie niesie również dobro, radość i nadzieję, która rodzi się nieustannie.

Z wielu przyczyn nie potrafiłam zebrać się, aby zacząć pisać ponownie, a dodatkowo brak czasu związany głownie z moim collegem, oraz remontem, który szczęśliwie został zakończony (co prawda czekają jeszcze drobne rzeczy do zrobienia, jednak generalnie nasza kuchnia jest i pozwala mi funkcjonować w niej z dużą dozą przyjemności).

Zamierzałam podzielić się z Wami wiosną rodzącą się nieśmiało oraz filmami, które miałam okazję zobaczyć, a które poruszyły moje wnętrze.. pragnęłam podzielić się sztuką, która intensywnie towarzyszy mi od miesięcy, a która wzrusza, porusza i inspiruje nieustannie..

Tym wszystkim co warte dzielenia się z innymi.. niestety przez długi czas mój komputer nie przyswajał kolejnej partii zdjęć, a i ja sama nie mogłam nic z nimi robić. Trwało to naprawdę długo, jednak kiedy w końcu Damian skutecznie zaopiekował się moim laptopem, ja zatonęłam w pracach zarówno w szpitalu, jak i związanych z zaliczeniem minionego semestru oraz przygotowaniach do egzaminu na kolejny kurs. Był to długi i intensywny czas, a na wizyty wirtualne najzwyczajniej w świecie brakło mi sił.. W końcu pewnego dnia odbyłam piękny spacer, którego celem była wizyta w dwóch tutejszych Galeriach - udało mi się dodać zdjęcia, ale na pisanie zabrakło już energii... i tak znów minęły kolejne tygodnie, w międzyczasie odwiedziłam Polskę (do której zresztą jutro powracam na kolejny tydzień), a po powrocie ruszyłam w wir przygotowań do mojego ostatecznego projektu, który zakończy się wystawą - brzmi to niezwykle poważnie i ponoć nie mniej poważną owa wystawa bywa, będzie ona zaliczeniem całego roku naszej pracy - wielce ekscytujące to dla mnie a jednocześnie czuję się prawdziwie onieśmielona, faktem, iż przez dwa tygodnie rzesze ludzi będą oglądać moje dzieła, które być może będę miało prawo nazwać sztuką :)

Tymczasem jednak, czeka mnie dużo pracy, więc znów nie mogę obiecać, iż będę częstym bywalcem, choć nie ukrywam, że stęskniłam się już bardzo za Wami.

Za pisaniem do Was i dzieleniem się tym co piękne i inspirujące.

Od jakiegoś czasu zgromadziłam odrobinę nowych zdjęć, które niosą ze sobą pewne historie, nie zawsze długie i skomlikowane, jednak motywujące do tego aby pisać.. ponieważ nie było mnie bardzo długo, rozpocznę od wspomnianego spaceru - poprzedzając go pewnym cytatem, który wyszperałam na regale z książkami u mojej bratowej.

Ze specjalną dedykacją dla Was wszystkich, którzy nadal pamiętacie o mnie i zechcecie powracać oraz Tych, którzy kochają podróże, a podróżować nie mogą!

"Drogi Panie de Saint - Exupery,

- Jeśli sięgam dziś po pióro i piszę do Pana, to dlatego, że zdarzyło mi się coś bardzo dziwnego. Idąc w Pana ślady, jak śmiem sobie pochlebić, jestem obieżyświatem.

W duchu przynajmniej, bo jeśli wiele w życiu podróżowałem, to, prawdę powiedziawszy, rzadko ruszając się z krzesła. Pozwoli Pan, że się wytłumaczę. Można dokonać mnóstwa rzeczy, nie wychodząc z domu. Ja wybrałem podróż. Uzbrojony w arsenał złożony z map, atlasów, przewodników, relacji, notatek, uznałem za swój obowiązek zwiedzać co dzień inny zakątek Ziemi. Wspaniałe zachody słońca na morzu archipelagu Celebes, mieniące się draperie zorzy północnych na wyspie Ellesmere,

...ileż wspomnień wziętych z pamięci innych upiększyło moje noce, tak bezbarwne zazwyczaj!.."

- Jean - Pierre Davidts

(Mały Książe Odnaleziony)

Aby zwięczyć powyższe słowa, zapraszam Was na krótki spacer, szlakiem prowadzącym do Dean Gallery oraz Gallery of Modern Art .

Mam nadzieję, iż umili on Wam czas, choćby w małym stopniu.

Dla Was wszystkich - mała wiosna!!

..oraz wiele serdeczności Wam życzę!!

ps. choć dziś drzewa zielenią się soczystymi listkami, a wszelkie zieleńce zachwycają barwnym kwieciem.. ale o tym następnym razem..

Na zakończenie , muzyka i obraz... odrobina sztuki..

Los nasz, w rękach naszych.. a ciężary na naszych plecach..

2011-03-01T02:38:00.000-01:00

..Szmer płynącej rzeki rozproszył wieczorne szepty

mrok swoimi ramionami

otula niespełnione obietnice losu..

Wieczorową porą wracałam autobusem do domu..

Mała dziewczynka rzekła do swej mamy: "wiesz co mamusiu.. kocham Cię!"

Dzieci potrafią zaskoczyć nas swoją szczerością oraz otwartością serca.. bywają jak promyki słońca w ciemny, pełen smutku dzień..

Kilka dni temu, piekłam ciasto urodzinowe dla małej Laury - kolejny rok minął niepostrzerzenie!

Dziś Laura jest małą, jednak pociesznie szczebiocącą dziewczynką - cudownie wtulającą się w ramionach które pragną przyjąć Jej słodycz.

Jej życie, to niezapisana jeszcze karta, pełna niespodzianek, zachwytów oraz niezbadanych wyroków losu..

Którą drogą będzie podążać i dokąd zawędruje?

Czy podda się płynącej fali, pozwalając by życie zaledwie zaspokoiło Jej podstawowe potrzeby?

Czy też wybierze drogę trudniejszą, jednak przesyconą kreatywnością i walką o własne miejsce na ziemi?

Czy będzie wytrwale podążać w kierunku swoich marzeń, bez względu na trud jaki będzie trzeba włożyć, aby marzenia te zdobyć?

Czy ominą Ją porażki losu oraz ból niespełnionych obietnic?

Czyż noc otuli Ją swoją pieszczotą, w chwilach zwątpienia i braku pewności?

Jej los, drzemie w małych słodkich dłoniach.. lecz ciężar i trud jaki rodzi się wraz z rodzącym się życiem - nieść będzie sama na swych dorastających plecach..

Życie nie zawsze, daje nam szansę na beztroskę, każdy z nas dobrze o tym wie i być może czuje ciężar trudu, jaki związany jest z walką o bezpieczną codzienność.. a ona ma tak wiele wymiarów..

Rodzimy się, dorastamy, odkrywamy własne pragnienia.. tworzymy świat w swoim własnym wymiarze i poczuciu szczęścia.

Wszystko to jednak, jakże kruche i nieprzewidywalne zdaje się w obliczu tego, co los szykuje za naszymi plecami...

A może to my sami, dokładamy cegiełki do piramidy naszego życia? Czasem nieświadomie, bezwiednie, często jednak zgadzając się na cichą zmowę naszych niemych wrogów - pozwalamy niszczyć dar, którym zostaliśmy obdarowani.

Smutek spaceruje ścieżkami mego serca..

Widzę słońce rozświetlające każdy nowy dzień, budzące się do życia kwiaty, a nawet pąki drzew, jednak w tym samym czasie uczestniczę w dramacie zrodzonym na skutek naszej ludzkiej ułomności.. słabości.. a może i przede wszystkim lęku i samotności..

Nałóg, który stał się nieodzownym towarzyszyszem przez wiele lat, w końcu, w dużej mierze przyczynił się do utraty zdrowia, władzy nad własnym życiem..

Kiedy rok temu poznałam D. był on niezmiernie sympatycznym i promieniście ciepłym człowiekiem.

Witał mnie z uśmiechem a żegnając powtarzał, iż jestem niczym słońce - piszę o tym, pomimo tego, iż nie zawsze bywa to prawdą, jednak zawsze uśmiechem, odpowiadam za uśmiech, i wiem, że nasze spotkanie wniosło w nasze życie wiele ciepła i pozytywnej energii.

Po trzech miesiącach, D. opuścił nasz oddział, aby zamieszkać w swoim nowym domu.. tuż przed odjazdem, przyjechał się ze mną pożegnać, powiedział, że może jeszcze kiedyś się spotkamy - nie wiemy kiedy, bowiem tajemnicą jest los zapisany w księgach naszego życia..

Na pamiątkę podarowałam Mu kartkę z moich rodzinnych stron.. ten mały gest wzruszył D. jak małe dziecko otrzymawszy ulubioną słodycz.

Od tamtego czasu minął dokładnie rok.. kilka miesięcy temu, kiedy pytałam pielęgniarkę, czy nie wie co się dzieje z D.? Dowiedziałam się tylko, iż niestety znów zaprzyjaźnił się ze swoim wieloletnim towarzyszem nałogiem, od którego zdawało się, iż udało mu się skutecznie odejść.. niestety nie..

Ponad miesiąc temu, przyjęliśmy nowego pacjenta - początkowo nie poznałam Go, choć wydał mi się niezmiernie znajomy.. po chwili poczułam zimny dreszcz - nowy pacjent okazał się D.

Trudno ogarnąć wzbierającą falę bólu, być może zbyt szybko pozwalam aby los drugiego człowieka splatając się z moją własną wstęgą życia, wypełniał zakamarki mego serca.. ale taka już jestem i nie potrafię tego zmienić..

Niestety, tym razem D. nie mówi i zdany jest całkowicie na naszą opiekę..

Dlaczego piszę o tym wszystkim?

Tutaj, gdzie pragnęłam aby było to miejsce wypełnione pozytywną energią? Pięknem, które doświadczam oraz światłem spływającym na mnie z nieba.. zachwytem rodzącego się poranka i zwykłą radością, jaka wypełnia mą duszę, po upieczeniu ciasta, które można skosztować w gronie przyjaciół..

Tak wiele jest piękna i optymistycznej energii - jednak po równoległym torze, podąża druga strona życia, która boli i uwiera..

Nie zawsze chcemy o niej mówić, często lepiej ją przemilczeć..

Mój przyjaciel, jest uzależniony od alkoholu, trudne to i niezmiernie bolesne, bowiem Jego umysł i dusza to miejsce przepełnione troską o innych i żywą ciekawością świata..

A mimo to, zapomina o sobie samym, nie troszcząc się o siebie wcale.. pozwala aby Jego chore ciało ulegało niszczącej sile nałogu.

Tak wiem, nałóg jest chorobą, z którą trudno walczyć - jednak można z nią walczyć, a co najważniejsze wygrać!

Zatem dlaczego piszę o tym wszystkim?

Wczoraj, zapytałam D. czy mnie pamięta? Dlaczego? Doprawdy nie wiem.. prawdopodobnie pragnęłam ujrzeć uśmiech na Jego twarzy, tak jak dawniej..

Stan D. jest zdecydowanie ciężki, jednak kiedy zaczynam mówić do Niego odwraca głowę i przygląda mi się uważnie.

Kiedy po raz pierwszy usłyszałam, iż być może rozpoznaje niektóre osoby po głosie, zadałam mu to samo pytanie, popatrzył na mnie z niewiele mówiącym wzrokiem, jednak kiedy powiedziałam, iż jestem z Anią z Polski - na Jego twarzy pojawił się ciężki grymas.. po chwili jednak odwrócił swą niemą twarz, pozostawiając mnie z tysiącem pytań.

Cóż wypełnia umysł D? Ileż pamięta, i czy cokolwiek pamięta?

Każdego tygodnia, kiedy powracam do szpitala, w wolnych chwilach staram się do Niego mówić, niewiele to zazwyczaj wnosi, bowiem zdarza się, iż miewam poczucie, że D. wolałby gdybym nic nie mówiła.. Jednak tak naprawdę, nie mam pojęcia jak bardzo jest On obecny, a w jakiej części żyje On w innym świecie?

W sobotę, podczas golenia, wydarzyło się coś co poruszyło i wniosło iskierkę nadziei - przechodząca pielęgniarka, zapytała D. czy ufa mi, pozwalając abym to ja Go goliła - ku mojemu zaskoczeniu, na Jego twarzy pojawił się radosny uśmiech!

Być może właśnie dlatego, wczorajszego popołudnia znów zapytałam D. czy mnie pamięta..

Tym razem D. schwycił ma dłoń, swoją sprawną ręką, po czym patrząc na mnie rozpłakał się, tak strasznie boleśnie.. nie spodziewałam się takiej reakcji i przyznam, iż ciężko to odchorowuję - pragnęłam czegoś zupełnie innego.. dotknęłam jednak bólu D. który spłynął po mojej duszy, niczym mój własny ból.

Znów ujrzałam mojego przyjaciela, który pozwala aby taki los i Jego spotkał.. nie musi.. to oczywiście nie wyrocznia, jednak świadomie zwiększa szansę na to co spotkało D.

Kiedy wieczorem, borykałam się z natłokiem myśli, zadzwoniłam do mojej bliskiej znajomej, która jest pielęgniarką - mówiąc Jej o minionym zdarzeniu, szlochałam jak małe dziecko.. do tej pory, udawało mi się zawsze wywoływać uśmiech na twarzy naszych pacjentów - tym razem jednak ujrzałam łzy, przesycone niemym bólem...

Moja znajoma powiedziała, iż mimo wszystko to dobrze.. dobrze, że próbuję do Niego mówić, bowiem nikt inny tego nie robi.. a być może przywołuje Go to znów, do życia..

Ja jednak toczę wewnętrzną walkę, bowiem pragnęłabym aby D. znów zaczął mówić, jednak wiem, iż nigdy nie będzie już niezależny od innych osób, a to sprawia, iż nie jestem pewna, czy chęć wywołania uśmiechu na Jego twarzy, jest równoznaczna z szansą na słuszną chęć przywrócenia go ponownie do życia.. życia jakie czeka Go po tak silnym wylewie...

Z powodu tej właśnie walki oraz tysiąca myśli jakie napływają do mojej głowy - dzisiejszy post..

Wybaczcie, iż w tak smutnej oprawie..

Zdjecia, które wybrałam, w pewien sposób odzwierciedlają moje wewnętrzne przemyślenia - poza tym od miesiąca mój komputer walczy z nadmiarem danych - zupełnie jak mój umysł...

On jednak nie pozwala mi na jakiekolwiek poważniejsze działania - wliczając w to jakąkolwiek obróbkę zdjęć, nie mówiąc o tym, iż na nowe nie ma po prostu miejsca.. ubolewam strasznie, ponieważ od dawna, oprócz zdjęć robionych na potrzeby collegu - innych nie robię, dlatego też poniekąd nie piszę i nie dodaję kolejnych wpisów na moich innych blogach.. a tutaj.. czasu wolnego mam tak naprawdę jak na lekarstwo, choć nasz remont kuchni dobiega końca ,a to oznacza, iż skończy się syzyfowe sprzątanie, które niewiele daje a czas zabiera - kuchnia w końcu przypomina kuchnię i powoli zaczynam cieszyć się z niej w pełni znaczeniu tego słowa.. W dni kiedy nie przebywam w pracy, mogę w końcu przygotowywać normalne posiłki.. niebawem upiekę swoje pierwsze ciasto i jeśli tylko doczekam się pomocy Damiana, będę mogła podzielić się nim (w symboliczny sposób oczywiście) również z Wami! A jutro czeka nas wizyta u naszych dobrych znajomych wraz z Irańską kolacją. Ciekawa jestem niezmiernie, bowiem Minoo zapowiedziała, iż przygotuje dla nas niespodziankę - potrawę jakiej na pewno jeszcze nie kosztowaliśmy wcześniej!

Dziękuję, że zaglądacie i czytacie moje słowa - Wasze sprawiają, iż odczuwam niezmiernie przyjemne ciepełko w okolicach serca!

I pomimo tego, iż ostatnio bardzo mało piszę a i mało mnie u Was - myślami jestem blisko, zupełnie jak u przyjaciół, do których pragnie się powracać...

Dziękuję Uli i Małgosi , które obdarowały mnie sympatycznymi wyróżnieniami i choć od dawna nie uczestniczę w przekazywaniu ich kolejnym osobom, to jednak przyznaję, iż wyróżnienia te stanowią pewien symbol - uznania i akceptacji, Waszej obecności w moim cynamonowym świecie, jak i innych zakątkach, które próbuję tworzyć z większą lub mniejszą efektywnością.. i za to bardzo Wam dziękuję! Za Waszą obecność, która wzbogaca moje życie!

Dlatego też Wasze słowa pozostawiane tutaj - kreując nasz wspólny świat, wypełniają przestrzeń, o której jeszcze dwa lata temu nie sądziłam, iż może istnieć.. pojawić się w moim życiu..

Dziękuję Wam za to!!!

Być może część z Was miała już okazję widzieć te zdjęcia, jeśli nie - mam nadzieję, że przeniosą Was one w świat pięknego, choć przesyconego trudem codziennej rzeczywistości Nepalu - tęsknie za nim i za ludźmi, których napotkaliśmy w drodze, a którzy obdarzyli nas niezmierną serdecznością i niemalże zawsze - Pozdraw pełnym ciepła uśmiechem!

A dla Tych, którzy jeszcze nie mieli okazji widzieć Baraki - fragment filmu! Polecam gorąco cały!

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie!!

Deszczowe opowieści...

2011-02-13T15:30:00.001-01:00

Kiedy byłam dorastającym dziewczęciem, lubiłam zapach trawy zroszonej porannym deszczem - nadal lubię, choć nie zdarza mi się tak często doświadczanie tej wyjątkowej przyjemności..

Lubiłam brnąć bosymi stopami po wilgotnym, zielonym kobiercu z głową wystawioną w stronę nieba, pozwalając by ciepłe krople spływały po rozgrzanych letnim słońcem policzkach..

Zawsze lubiłam jesienne popołudnia, kiedy deszcz stawał się pretekstem do zanurzania się w długie godziny, otulona w ciepły koc - w świecie książek, pozwalając przenieść się tam, gdzie fizycznie, być nie mogę.

Nadal towarzyszy mi to uczucie, i choć kocham słońce wraz z jasnym promieniem światła - lubię chwile, deszczowej szarugi, wówczas znów uciekam przed wszelkimi obowiązkami, pozwalając sobie na chwile spędzone tylko z ulubioną książką wraz z muzyką w tle...

Jednak od kiedy mieszkam w Szkocji, takich dni - zwłaszcza w okresie jesienno - zimowym, bywa zdecydowanie za dużo, bywają oczywiście dni pełne słońca, ale często ma to miejsce, kiedy od rana do wieczora spędzam czas w szpitalu lub na zajęciach..

Wówczas jednak, odkrywam małe promyki, przesycone soczystą barwą, zupełnie jak pelargonie kilka dni temu odkryte na jednym z parapetów w naszej szkolnej pracowni.

Tudzież jak, czerwona budka telefoniczna, mieniąca się w kroplach deszczu, pośród zasmuconej ulicy..

Życie, jest jak kalejdoskop - zmienia się nieustannie, raz czarując światłem, innym razem spowalnia nas w swej melancholii.. Nie bywa jednoznaczne i uporządkowane - my takim staramy się je czynić, lecz ono zawsze pokazuje swoje prawdziwe oblicze..

Kilka dni temu, podczas jednego z deszczowych dni, moje samopoczucie zdawało się odzwierciedlać, pogodę za oknem - miałam do dyspozycji cały wolny dzień - który oczywiście mogłabym wykorzystać na czytanie, szkicowanie, malowanie.. tworzenie czegokolwiek... sprzątanie itp.. nastrój mój jednak, niczym paraliżujący obezwładniacz, skutecznie zniechęcał mnie do robienia czegokolwiek. Leżąc skulona pod ciepłym pledem zastanawiałam się co mogłabym zrobić, aby przyniosło to dobro i pożytek dla innych.. dla mnie samej.. czasem wystarczy tak niewiele, a czasem toniemy w poczuciu, iż winniśmy zrobić coś naprawdę wyjątkowego, właściwego.. moje rozmyślanie zostało przerwane wizytą listonosza. Otrzymałam list z Centrum krwiodawstwa - od wielu lat, jeśli tylko to możliwe oddaję swoją krew, czasem zastanawiam się, czy rzeczywiście ratuje ona czyjeś życie? Tego dnia, w przysłanym liście, informującym mnie, iż moje wyniki są dobre (kilka tygodni temu, kiedy chciałam oddać krew, okazało się, że maleńki rejon w Maroku, nieopodal Fez - jest miejscem, gdzie potencjalnie może występować malaria, a to niestety dyskwalifikuje mnie aby móc krew oddać), w związku z powyższym po sześciu miesiącach od pobytu w Maroku, przeszłam test, który na szczęście wykazał, iż malarią nie jestem zarażona - szybciutko zatem ubrałam się, podążając w kierunku centrum..

W autobusie przeczytałam informację, która przyznam - zaskoczyła mnie - otóż 3 łyżeczki krwi, potrafią uratować życie maleńkiego, urodzonego przedwcześnie dziecka! Czy wiedzieliście o tym? Przecież to tak niewiele!!

Pogrążona w myślach, nagle ujrzałam starszą panią, przechodzącą na światłach.. mój wzrok podążył nieco wyżej, po czym ujrzałam napis - "What makes me diffrent"? .. co mnie wyróżnia.. z tłumu napotkanych ludzi?

Co sprawia, iż różnię się od innych?

Szarość dnia nasuwa myśli błąkające pomiędzy tym co prawdą być powinno, a niestety nie zawsze nią bywa..

Starsza pani, przypomniała mi o naszej nowej pacjentce - która to, 12 grudnia obchodziła swoje 100-letnie urodziny. Kiedy wspólnie oglądałyśmy Jej zdjęcia z tej wyjątkowej uroczystości, z uśmiechem na ustach, trzymała w dłoniach list od Królowej - Jej wizerunek symbolizuje coś, co dla wielu mieszkańców wyspy, jest naprawdę dużym wyróżnieniem.. już sam fakt, iż dożywamy tak statecznego wieku, jest czymś wyjątkowym w dzisiejszych czasach.. jednak nasza pacjentka, zadziwia nie tylko cyfrą, jaka widnieje w Jej metryce - starsza pani, pomimo groźnego upadku jaki miał miejsce kilka tygodni temu, nadal bardzo sprawnie się porusza, wyglądem przypomina osobę co najmniej 30 - 35 lat młodszą. A Jej usposobienie, potrafi wnieść radość w najsmutniejszy dzień. Co prawda charakteryzuje się dużą dozą zgryźliwości, jednak wystarczy jedno zdanie, a na Jej ustach pojawia się rozbrajający uśmiech, niemalże cały czas żartując, wprowadza człowieka w stan bardzo specyficznej błogości, w której z przyjemnością pozostałoby się przez resztę dnia.. Starsza Pani, zawsze całuje mnie w czoło, niczym dobra babcia, sprawiając, iż w okolicach mego serca pojawia się nader przyjemne ciepełko..

Kiedy zapytałam Ją pewnego dnia, czy potrafiłaby podać receptę na szczęśliwe, długie życie (które oczywiście, nigdy nie jest oczywiste i jednoznaczne), żartując, odpowiedzała - najlepiej jest sobie troszkę ponarzekać :) czasem to pomaga... a tak naprawdę, z pomocą stwórcy, jak mówi, ona sama starała się być dobra dla innych, dla Świata... a i oni wówczas są dobrzy dla nas.. Dobro powraca, nawet jeśli wcześniej musi przejść długą drogę, aby do nas trafić..

Codzienność obfituje w wiele chwil, które warto zapamiętać, zachować głęboko w swoim sercu.. możemy przyglądać się światu, ludziom.. przecież tak szybko odchodzą.. są i nagle ich nie ma.. pozostaje tylko pamięć - ta, może trwać przy nas latami..
Lubię przyglądać się ludziom, podczas spektaklu, koncertu - lubię siedzieć blisko sceny, aby wyraźniej widzieć zmieniającą się mimikę twarzy, ukazującą rodzące się w głębi serca emocje, które jak lawa wydobywają się na zewnątrz pod wpływem słów, dźwięków muzyki, ujrzanych obrazów...
W moim małym, artystycznym świecie, również przyglądam się z dużą dozą ciekawości, światu, który inspiruje i motywuje do tworzenia. Moje własne tworzenie ma oczywiście niewspółmierny wymiar ze sztuką, jaka otacza mnie na co dzień.. ale jest moją, własną, jeszcze niczym niemowlak, jednak przynoszącą wiele pozytywnych emocji..
W trakcie realizowania ostatniego projektu, lawirujemy pomiędzy rysunkiem, rzeźbą a malarstwem, techniką mieszaną.. Pomyślałam, że pokażę Wam mój niedawno zrobiony collage, oraz rzeźbę z minionego tygodnia..
Przyznam, iż zazwyczaj nie mam poczucia, iż moje prace warto ukazywać światu, jednak czasem powstają z pozoru wielkie niedoskonałości - a jednak mimo wszystko sprawiają iż rodzi się we mnie poczucie rodości z samego faktu tworzenia.. Jeśli mielibyście ochotę, zanurzyć się w świat moich mniej lub bardziej artystycznych dokonań - zapraszam Was na mój kolejny blog (My space in art) , stworzonym głównie na potrzeby collegu, będącym zapisem tego co w collegu się dzeje oraz sztuce, jaka rodzi się niemalże każdego dnia.. : )

Wczoraj mój młodszy brat obchodził 30 urodziny, z tej okazji wybraliśmy się wspólnie na koncert - który początkowo z powodu nienajlepszej organizacji, zapowiadał się zniechęcająco, to jednak ostatecznie, myślę - wszyscy mieliśmy podobne uczucia - było to niesamowite wydarzenie. Dobra Afrykańska muzyka, wirujący taniec, oraz wiele pozytywnych uczuć falujących dookoła nas, niczym wody oceanu..

Na koncercie Samby, byliśmy z Damianem dwa tygodnie temu - pod wpływem tak pozytywnych doznań, zapragnęłam zabrać w ten urodzinowy dzień również mojego brata wraz z Gosieńką.. Ostatecznie spotkaliśmy się tam z kilkoma naszymi przyjaciółmi, spędzając naprawdę przesympatyczny wieczór.

Samba - jest muzykiem pochodzącym z Senegalu, który przybył do Wielkiej Brytanii 10 lat temu, dziś tworząc muzykę, zabiera nas w świat swoich przodków..

A w naszym domu, panuje ogólny chaos!! Winnam powiedzieć wielki chaos - od ponad dwóch tygodni, Damian, przy niewielkiej mojej pomocy, tworzy naszą nową kuchnię. Niestety remont trwa strasznie długo, bowiem prace związane z remontem, wykonuje Damian pomiędzy collegem a pracą. Jedyną zadowoloną istotą z tego całego zamieszania jest oczywiście Mocca - wchodzi w każdą nową przestrzeń, wyleguje się pomiędzy narzędziami, tudzież innymi ciekawymi śrubkami, a w nocy zabawia się z pozostawionymi przez nieuwagę przedmiotami nadającymi się do turlania - oczywiście robiąc przy okazji straszny hałas!

Strasznie zabawna bywa, w tej swojej zadziwiającej umiejętności odnajdywania przyjemności w rzeczach pozornie zwykłych i nieciekawych.. jednak nie dla niej! : )

Rozpisałam się okropnie - dziękuję Wam za Wasze odwiedziny i życzę tygodnia pełnego dobrych doświadczeń!!

Różne aspekty życia..

2011-01-23T19:37:00.006-01:00

..Płaczesz kiedy świat nie daje Ci tego czego tak pragniesz

łzy ronisz, kiedy życie nie układa się po Twojej myśli,

kiedy bezradność i niemoc ogarnia całe Twoje jestestwo..

..ale czy słyszysz jak pięknie gra uliczny grajek,

choć należy do tych najuboższych..

jak ptak świergocze tuż po wschodzie słońca?

Czy widzisz błękit jasnego nieba,

który nie jest dany zobaczyć Tym, którzy wzroku zostali pozbawieni dawno temu?

Czy widziałeś z jaką gracją, motyl układa swoje skrzydła na pachnącym kwiecie?

A delikatna tancerka w misternym ukłonie

łączy swe dłonie, oddając hołd mistrzom tworzącym muzykę..

Czy słyszałeś szept leśnego morza?

Zadumałeś nad pachnącym chlebem?

Tak wielu, przecież tego chleba nigdy nie jadło..

Życie niejedno ma imię i nie jest prostą drogą

zakręca i pnie się pod górę

opada wartkim strumieniem,

by znów przeobrazić się w spokojną rzekę..

Nie zawsze są mosty wybudowane przez ludzi dobrej woli

czasem to my musimy je sami zbudować..

Czasem i łzy są nam potrzebne

jak nieoceniona źródlana woda,

nade wszystko jednak - wiara w to co niemożliwe

miłość do świata i samego siebie

na przekór zawiejom i trwogom budzącym niepokój serca.

Od ponad tygodnia w wyjątkowo wyrazisty sposób obserwuję radość i ból..

doświadczam piękna,dobra, ale i zła, które tak wiele niszczy..

Słyszę płacz i słowa niezadowolenia, pytania dlaczego inni mają tak, a ja nie?

A ja przyglądam się z boku i zastanawiam się, ile tak naprawdę zależy od nas samych abyśmy żyli w szczęściu, pogodzeni z własną rzeczywistością?

Od czego zależy to, iż czasem jesteśmy uwikłani w sidłach niemocy i dlaczego nie możemy lub nie jesteśmy w stanie opuścić tej pajęczyny? Ile tak naprawdę zależy od naszej silnej woli i samozaparcia, aby osiągać to czego pragniemy, a przynajmniej zdobywać cele na miarę naszych możliwości, które jednocześnie będą motorem i motywacją do tego aby sięgać po jeszcze i więcej.. tyle ile jesteśmy w stanie udźwignąć.

Tydzień temu otrzymałam przejmująco trudny i smutny list od bardzo młodej kobiety.. być może dziecka jeszcze, choć biorąc pod uwagę w jaki sposób doświadcza ją los - być może dzieciństwo bezpowrotnie minęło.. pisała o swoim tacie cierpiącym i umierającym, o swojej bezradności i o tym, iż prosi o pomoc.. dlaczego spośród tak wielu ludzi, dotarła do mnie? Przeczytawszy moje krótkie słowa zostawione pod jednym z Waszych postów - pomyślała, iż mogę Jej pomóc? Z medycznego punktu widzenia - nie! Czy istnieje jakakolwiek inna możliwość? Dobre słowo, chęć wysłuchania? Czy to wystarczy? W obliczu cierpienia szukamy wszędzie pomocy.. wiele bym dała aby rzeczywiście posiąść moc uleczania.. któż by nie chciał, prawda?

Paradoksem stał się fakt, iż następnego dnia, kiedy wróciłam do szpitala - przywieziono do nas pacjenta, który niemalże w identyczny sposób odpowiadał opisowi choroby, o której pisała młoda dziewczyna.

Nagle, pomimo tego, iż ów pacjent nie jest moją rodziną - mogłam bardzo wyraźnie poczuć ból i cierpienie, które być może doświadcza ów młoda osoba i Jej tata.

Moje dzisiejsze zdjęcia, nie zupełnie odzwierciedlają myśli jakie rodzą się w mojej głowie - kiedy, po dłuższej już przerwie, zamierzałam znów napisać kilka słów - był to piękny, pełen radości i niewypowiedzianych emocji, rodzących plejadę pozytywnych uczuć dzień..

Czasem mam poczucie, iż pewne zdarzenia inicjują kolejne - pragniemy czegoś, zaczynamy robić coś w tym kierunku, po czym okazuje się, iż wszechświat zaczyna mam pomagać - bez względu na to jaki ma to wymiar - dla mnie jest czymś niezwykłym i magicznym!

Kilka tygodni temu, rozpoczynając kolejny projekt - tym razem, każdy z nas sam wybierał temat i decydował w jaki sposób przedstawi rodzący się obraz naszego zainteresowania.

Ja z miłości do tańca - taki też wybrałam temat przewodni. Początkowo wzbogacając moje poszukiwania artystów, ćwicząc, naśladując tych ulubionych, w końcu opierając się na zdjęciach, które sama zrobiłam dwa lata temu podczas oglądanego spektaklu, malowałam pierwsze swoje nie kopiowane obrazy - obrazy, należy czytać nadal małymi literami , jednak to duża przyjemność tworzyć coś zupełnie własnego, bez względu na to jak daleko nam jeszcze do poziomu prawdziwego artysty.

Zdjęcia moje spodobały się mojej prowadzącej, po czym nagle zapytała mnie, czy nie chciałabym, aby ona poszła i zapytała prowadzących zajęcia z tańca i chorografii, czy mogłabym zrobić sesję zdjęciową - co prawda zdziwiło ich, iż nie dysponuję dużym i robiącym wrażenie aparatem, jednak wyrazili zgodę, a ja dzięki temu przeżyłam piękne chwile.

Po powrocie do domu, otrzymałam sms-a od przyjaciela - napisał mi, iż przez kilka dni, w Playhousie będą gościć mistrzowie baletu na lodzie - z przepiękną muzyką Tchaikowskiego, wykonując "Jezioro łabędzi".

Dodał, iż mam się spieszyć z zakupem biletów, bowiem miejsc jest coraz mniej. Zanim jednak bilet kupiłam, otrzymałam kolejnego sms-a, tym razem od mojego drugiego tutejszego przyjaciela - przyjaciółki - napisała, iż ma dla mnie niespodziankę - okazało się, iż zakupiła dla nas bilety właśnie na "jezioro łabędzi".

Odkąd pamiętam, moja miłość do tańca, a zwłaszcza baletu, była tak silna i nieprzemijająca, jak blask słońca o poranku.

Pamiętam jednak, iż będąc małą dziewczynką, kiedy po raz pierwszy w życiu zobaczyłam taniec na lodzie - moje serce zamarło, aby trwać w tej niezwykłej chwili bez względu na przemijanie..

Od tamtego czasu, nieustannie zamykałam oczy, aby ujrzeć siebie płynącą po białej tafli lodu, zupełnie jak widziane wcześniej łyżwiarki, przenosząc się w świat subtelnych, wzniosłych emocji, wykonując piruety w rytm dźwięków muzyki, najwspanialszych kompozytorów świata.. oczy zroszone napływającymi łzami odczuwały piękno, równie mocno jak przesycone niewypowiedzianymi uczuciami serce..

Po dotarciu do teatru, okazało się, iż mam możliwość uczestniczenia w balecie, siedząc tuż przy scenie. Niezwykłe to uczucie, bowiem zarówno mimika twarzy tancerzy, jak i sam dźwięk pryskającego lodu - stwarzały niepowtarzalną możliwość przenikania i odbioru baletu, w bardzo sugestywny i osobisty sposób.

Nagle zdałam sobie sprawę, iż spełniło się jedno z moich skrytych, dziecięcych marzeń - pozornie to takie proste do zrealizowania - ja jednak jeszcze nigdy w życiu, nie widziałam profesjonalnych pokazów łyżwiarskich na żywo - a teraz miałam możliwość zobaczyć jednych z najlepszych, a zarazem najpiękniejszy balet zatańczony, właśnie na lodzie.

Cudowne i niezapomniane przeżycie!

Kiedy wróciłam do domu, odszukałam na YouTube film dokładnie z tego samego baletu, na którym byłam ja - Ci sami tancerze, te same uczucia pojawiające się w zakamarkach mej duszy..

Czyż paradoksem nie jest fakt, iż w świecie tak bardzo skomercjalizowanym, przepełnionym nijakością i bylejakością, piękno nadal istnieje i my nadal tak naprawdę go potrzebujemy?!

Nie zawsze jesteśmy wstanie uczestniczyć w pięknych przedstawieniach, ale bywa, iż spacerując letnią porą, cichymi uliczkami, nagle napotykamy ulicznego grajka, z którego harmonijki unoszą się przepiękne dźwięki muzyki..

Zastanawiałam się, czy powinnam swe zachwyty nieustannie zapisywać i dzielić się nimi z innymi jak powszednim chlebem.. potrafię zachwycać się pięknem, choćby tym najmniejszym, choć nie kryję, iż życie obdarowało mnie wielokrotnie niezapomnianą możliwością dotknięcia piękna w dużo większym rozmiarze, choć tak naprawdę tylko od nas zależy czy dostrzegane piękno ma duży, czy też mniejszy wymiar - ja przeżyłam jedne z najpięniejszych chwil swojego życia włócząc się po Himalajskich drogach, ale czy mieszkańcy tego rejonu odczuwają piękno w równy sposób jak ja je odczuwałam? Przecież żyją często w skrajnie ubogich warunkach, dzieci docierając do szkoły, pokonują strome ścieżki, nierzadko przemierzając drogę dwa dni, często bez odpowiedniego obuwia, ciepłych ubrań..

Wiem jak cieszyć się z najmniejszych darów, ale też wiem jak smakuje ból i choć sama pracowałam bardzo ciężko, wiem, że prawdopodobnie nigdy nie będę tak ciężko pracować jak pracowali moi rodzice. Być może to ich zasługa, iż ja otrzymuję tak wiele, i o wiele łatwiej zostaję obdarzana tym co naprawdę dobre.

Kiedyś usłyszałam, iż to nasi przodkowie budują podstawę do tego, z czego późniejsze pokolenia mogą czerpać - nie wiem, ile w tym prawdy, jednak pomimo świadomości, iż my sami musimy włożyć wkład poprzez swoją pracę, aby zdobyć to czego pragniemy, czasem mam poczucie, iż wszechświat - cokolwiek to oznacza - może nam bardzo pomóc.

Żyjąc pod wpływem tych wszystkich dobrych uczuć, jakich doświadczyłam podczas baletu, wczoraj powróciłam do szpitala.. jedna z pacjentek, znów sprowadziła mnie na płaszczyznę, w której pojawiły się pytania, dlaczego życie jest tak niesprawiedliwe? Dlaczego pewne sytuacje nas doświadczają, a inni mają łatwe i bezstresowe życie - moja 83 letnia pacjentka, ze łzami w oczach, powiedziała, że całe życie prowadziła zdrowy tryb życia, kiedy nagle okazało się, iż jest ciężko chora - operacja nie wchodzi w grę głównie ze względu na wiek, ale starsza Pani z ogromnym żalem powiedziała, że życie jest bardzo niesprawiedliwe, dlaczego lekarze zostawiają Ją w takim stanie?
I jakie czeka ją teraz życie? Jednak na końcu naszej rozmowy pojawił się na Jej twarzy uśmiech, a kiedy powiedziałam, że cieszy mnie ogromnie, iż mimo wszystko potrafi się tak pięknie uśmiechać, pogłaskała łagodnie moją rękę..

Kochani piszę o tym, ponieważ niedawno przeczytałam słowa młodej osóbki, którą cenię za Jej niezwykłą kreatywność i umiejętność tworzenia, pełnych uroku małych dzieł - wiem, że życie nie zawsze nas rozpieszcza, co więcej czasem zdaje się jakby kładło nam nieustannie kłody pod nogi - mam wielu bliskich, którzy doświadczali bardzo ciężkich sytuacji finansowych, dotykając niemalże dna - a mimo to potrafili się odbić, co oczywiście nie jest czymś łatwym i często wymagało wsparcia osób z zewnątrz.. ale udało im się!

Niestety bez względu na wiek, poczucie niesprawiedliwości pojawia się w naszych umysłach - co pomyślelibyście słysząc słowa 83-letniej Pani? Czy nie pojawiłaby się myśl, że przecież przeżyła długie szczęśliwe życie?
Bez względu na to ile ma lat - są to Jej uczucia i podobnie jak 4 - letni syn moich znajomych, który dzisiejszego poranka zaczął dotkliwie płakać, ponieważ nie mógł puszczać dłużej baniek mydlanych, odczuwając przeogromne poczucie niesprawiedliwości, na domiar wszystkiego ja nie byłam zmienić tej sytuacji, a przecież jestem starsza i powinnam wiele!

Jednocześnie wiem, iż jeśli dopisuje nam zdrowie, możemy pokonać największe trudności, bo życie składa się z wielu aspektów - bywa trudne, ale i piękne.

Myśli moje potoczyły się niczym lawina rozbudzonego wulkanu.. nie jestem pewna czy dotrwaliście do końca i czy nie zamęczyłam Was niesfornymi myślami, lawirującymi pomiędzy tym co optymistyczne, a tym co napawa smutkiem..

Kończąc, pozostawiam Was z kilkoma zdjęciami oraz przepięknym baletem... teraz i Wy możecie przenieść się w ten magiczny świat muzyki, lodu i tańca...

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie, jednocześnie dziękując Wam za nadsyłane słowa jak i same odwiedziny!!!

Magic moments..

2011-01-09T18:52:00.000-01:00

"Life is not measured

by the breath we take, but

by the moments that

take our breaths away!"

Biały śnieg oprószył świat po raz kolejny. Szary i przygnębiający Edinburgh, ponownie emanuje pięknem i magią!

Po wyjątkowo aktywnym tygodniu, przepełnionym po brzegi spotkaniami, pracą, collegem - sobota okazała się cudownym dniem, wolnym od jakichkolwiek zobowiązań.. Był to dzień, w którym nie mogło zabraknąć teraputycznego spaceru.

Podążając wzdłuż linii drzew pokrytych śnieżną czapą, dotarłam do opuszczonego o tej porze roku pola golfowego. Magiczne miejsce - magia towarzyszy mi jak wierny przyjaciel.. podąża za mną niczym mój własny cień..

Tylko ja i połacie śniegu, niczym biały kobierzec w przedsionku raju.. oraz Anna Jantar ze słowami.. to co mam, to serce,które potrafi jeszcze żyć.. lecz serce to, zapragnęło długiej włóczęgi.. po bezludnych bezdrożach, pod spalonym słońcem niebem.. pomiędzy realnością a fikcją.. pomiędzy światłem zachodzącego słońca, a blaskiem rozproszonych na niebie gwiazd..

Moja wędrówka powiodła mnie ku zaśnieżonym pagórkom, które wraz z puchatymi owieczkami, przenoszą mnie w krainę oddaloną od zagmatwanej codzienności..

Tonące w zachodzącym słońcu Cramond, rozbudziło jeszcze mocniej moje tęsknoty..

..czas pomyśleć o podróży w nieznane, aby wylądować tam gdzie słońce pali twarz, a wiatr rozsypuje kosmyki włosów..

Kiedy zmrok otulił ramionami zasypiający świat, ja kierując swe kroki ku naszej przystani, wsłuchana w skrzypiący śnieg pod nogami, ciche fale uderzające o kamienisty brzeg.. przyglądałam się iskrzącym w oddali światełkom, poddając się ostatnim chwilom tego dnia pełnego magii...

Spokojnej nocy Wam życzę oraz pięknego tygodnia!!

..a Sting, niechaj unosi Was w krainę zimowych czarów..

Ostatnia wędrówka po Szkockich bezdrożach.. oraz życzenia Noworoczne!

2010-12-30T23:56:00.001-01:00

Czyż i Wam tak szybko minął ten rok?

Ileż chwil pozostaje w naszej pamięci? Osób napotkanych.. miejsc pełnych magii i piękna.. dźwięków, zachwytów..

Kiedyś, każdego roku tuż przed pożegnaniem Starego Roku, zasiadałam wraz z dużym kubkiem gorącej czekolady w mym ulubionym miejscu "Za kulisami", spisując minione chwile.. w swoisty sposób żegnałam się z tym co odchodzi bezpowrotnie, w zamyśle witając nadchodzący rok z nową, czystą kartą..

Oczyszczający sposób na samorozgrzeszenie, podsumowanie czynów dokonanych, wspomnienie gestów i przelotnych uśmiechów, które tworząc mozaikę codzienności, scalały w jedno, moje biegnące z górki życie..

Przyznam, iż nie wiem gdzie podziewają się ów długie zapisane drobnym pismem arkusze, jednak pamiętam uczucie, kiedy kończyłam pisać..

Dziś nie wybrałam się za kulisy pachnącej kawą kawiarenki, aby spisać miniony rok - o poranku wybraliśmy się w ostatnią tego roku podróż po szkockich bezdrożach.

Była to piękna wędrówka, malowana ciepłymi promieniami słońca, delikatną mgiełką opadającą ku zimnej otchłani tutejszych jezior.. białych, błyszczących w słońcu szczytów, pojawiających się , to znów znikających we wszechobecnych, jasnych obłokach..

Kwintesencja magii, rozprzestrzniająca się wokół nas, niczym dźwięki najpiękniejszej muzyki..

Niechaj taki będzie, zbliżający się wielkimi krokami Nowy 2011 Rok - pełen magii i dobrych ludzi!

Spotkań na które czekacie..

Bądźcie szczęśliwi i szczęście rozsiewajcie jak ziarna zboża..

Podróży bliskich i tych dalekich

ludzi, z którymi będziecie mogli toczyć długie, głębokie rozmowy

śmieć się i płakać..

przytulać i biec pod górkę trzymając się za rękę..

a o poranku napić się ciepłej, zaparzonej herbaty..

czytajcie poezję i bądźcie ciekawi życia..

a życie niechaj obdarzy Was wieloma pięknymi chwilami!

Szczęśliwego Nowego Roku!!!

Dla Każdego z Was ślę tyleż serdeczności, ileż podziękowań za cały miniony rok!!!

...Niechaj marzenia się spełniają!!!!